Lucky Lane 4

Schaatsdroom

2012-02-09T09:34:00.001-08:00

Jongste is op dit moment aan het schaatsen. Dat is al heel wat, want mijn beide zonen zijn niet zo van het schaatsen. Afgelopen dagen hebben ze zich heus wel eens op het ijs gewaagd en een paar keer op een neer geschaatst, maar ik bemerk nog niets van Elfstedenkoorts bij hen.

Dat was bij mij vroeger wel anders. Nee, ik droomde niet van de Elfstedentocht. Ik droomde zoetsappige meisjesdromen, gebaseerd op de verhalen uit het Tinawinterboek die mijn moeder vroeger wel eens voor me kocht. Verhalen over meisjes die fantastisch konden schaatsen op hun oude, van grootmoeder geërfde, schaatsen en vervolgens ontdekt werden. Zoiets. Of over meiden die aan een wedstrijd deden en in de kleedkamer opgesloten werden door een gemene tegenstander.

Om mijn schaatsmeisjesdromen waar te maken vroeg ik op mijn verjaardag in november vaak nieuwe schaatsen. En als het dan zo ver was dat de vijver voor het huis dichtgevroren was, oefende ik ijverig mijn pirouettes en andere ingewikkelde pasjes. Dit deed ik grotendeels met mijn vriendin die blijkbaar dezelfde schaatsmeisjesdroom had als ik.

Groot was mijn verbazing toen ik een paar jaar geleden mijn schaatsen weer aandeed en bemerkte dat dat schaatsen helemaal niet meer zo soepel ging. Mijn lichaam voelde log en zwaar en mijn evenwicht... wat was er in vredesnaam met mijn evenwicht gebeurd? De pirouette die ik probeerde, mondde uit in een vreemde beweging die nog het meest op een stuiptrekking leek. Schaatsen is nog zo gemakkelijk niet, als je er een tijdje uit bent geweest. Dit jaar heb ik me nog helemaal niet op het ijs gewaagd. Ik zat nog even te twijfelen en te twijfelen. Nu dooit het al zo wat en is het al bijna te laat.

En toch... ik heb ze nog liggen; spierwitte schaatsen met een zwarte hak. Zou ik?

Update: Jeuj, ik heb geschaatst! Op zondag, de laatste dag dat dit nog enigszins mogelijk was. We zijn naar een meertje gegaan, zodat we lekker wegvielen in de anonimiteit, hahaha! En het ging nog best goed! Eigenlijk had ik het nog wel erger verwacht, maar ik ben niet gevallen en ik kwam vooruit. Dat heet dan schaatsen, toch? :) *klik*

Verkenningsvluchten en spionnen

2012-02-05T06:11:00.001-08:00

Hoewel het buiten natuurlijk behoorlijk koud is, heb ik het nog niet koud gehad. Dat komt vast doordat het windstil is en de zon steeds schijnt. Tot nu kan ik dus nog best van het winterweer genieten. Wel vind ik het zielig voor de dieren. Goed plan dus van Michael om van zijn werk een zak met oud brood mee te nemen.

Hij strooide een deel op het dak van het tuinhuisje. In de hele buurt kwamen vogels in het geweer. Vanuit bomen zag je ze met een schuin oog naar het dak kijken. Een paar vogels maakten verkenningsvluchten boven ons tuinhuisje. Het duurde even voordat de eerste vogel het lef had om te landen. Maar na de eerste vogel volgden er meer.

De meeuwen waren oververtegenwoordigd. Toch waren er wat helden die zich er tussen waagden.

Eenzaam in een boom zat een merel. Hij hield alles stilletjes in de gaten, maar bleef zitten waar hij zat. ‘Mijn tijd komt nog wel,’ zag je hem denken. Eh, lijkt hij een beetje dik, of verbeeld ik me dat maar?

De strijd om het brood duurde voort. Er waren vogels die hun brood op het dak oppeuzelden. Anderen vlogen met een hele boterham in de bek weg. Er was veel brood, maar er waren nog meer vogels. De stukken brood verdwenen een voor een, tot er niets meer over was. De vogels bliezen de aftocht.

Het liep al tegen zonsondergang. De vogels leken verdwenen te zijn. Toch strooide Michael nog een tweede keer brood op het dak.

Vreemd. Geen enkele vogel meer te bekennen. Of wacht eens, daar is onze stille merel. De merel die rustig afwachtte, en nu een grote buit binnen te halen heeft. Ik begrijp nu ineens waarom hij zo dik lijkt....

Was het brood op? Nee, nog niet! We zochten in onze straat naar onze vaste vijverzwanen, maar die hadden hun spullen gepakt en waren vertrokken. Tja, alles was dichtgevroren natuurlijk. Ineens herinnerde ik me waar de watervogels in onze buurt tot het laatste toe in het water zitten. In de vaart iets verderop.

Kijk, daar zitten de arme beesten, met z’n allen opgepropt in een klein cirkeltje.

Het brood was welkom. Natuurlijk eigenden de zwanen zich de eerste happen toe. Maar de rest kwam ook wel aan bod.

Lester keek een beetje verbaasd naar alle drukte daar beneden.

De zon ging ondertussen onder. De zak was helemaal leeg en we liepen weer naar huis. Ik hoop voor de vogels dat hun cirkeltje nog lang open blijft. Anders wordt het straks een hele volksverhuizing.

Sneeuwdag en een gouden tip

2012-02-03T07:23:00.001-08:00

Ja, hoor, hij is toch nog gekomen, de winter. Een paar weken geleden dacht ik nog dat we er dit jaar mooi mee weg zouden komen. Niets is minder waar.

Voor mij had de winter nog een leuke bonus in petto; een flinke griep. Een griep die nu al bijna een week aanhoudt. Da´s dus echt helemaal niets voor mij, want normaal gesproken ben ik nooit langer dan twee, drie dagen ziek. Dagen waarop ik wat hoest en proest en een pilletje neem, maar meestal niet op bed lig. Afgelopen dagen heb ik vooral ´s morgens en ´s avonds wel op bed gelegen. Met een hoofd dat bonkte, trillende benen en een lichaam dat het dan weer warm en dan weer koud had. Lezen ging lastig, door de hoofdpijn kon ik me lastig op de kleine lettertjes fixeren, maar ik heb wel op de laptop wat tv programma’s gekeken. Nou ja, eigenlijk heb ik voornamelijk naar het superromantische programma Grenzeloos verliefd gekeken. Ik volgde dit nooit, maar nu ik het ontdekt heb, vind ik het maar wat leuk! Ik begon plompverloren met seizoen vier en ben daar nu bijna doorheen (mijn favoriete koppel is Petra en Andrés, een bouquetromannetje is er niets bij), maar je hebt dus ook nog een seizoen 1, 2, 3 en 5! Heerlijk.

Vandaag gaat het weer een stuk beter met me. Ik ben nog wel snipverkouden, maar voor de rest functioneer ik weer.

Vanmorgen vroeg belde oudste vanaf school dat hij onverwacht een dagje vrij had! Tja, ik kan me voorstellen dat dat een leuke verrassing was. Hij is met een vriend mee naar huis gegaan. Ik ben ondertussen boodschappen gaan doen, want ik zag de eerste sneeuwvlokken al vallen. Tegen de tijd dat ik thuiskwam, lag er al een centimeter of twee. Ik heb snel mijn derde kind naar buiten geroepen. Haha. Lester is gek op sneeuw. Hij werd ook gelijk heel vrolijk, pakte een stok en begon door de sneeuw te rennen.

Om een uur of twee lag er al zo’n 13 centimeter!

Ik vermoed dat onze palmbomen de sneeuw niet helemaal geweldig zullen vinden, maar tot nu toe hebben ze het nog altijd overleefd.

Na het uitlaten van Lester was ik door en door koud. Tijd voor chocolademelk met marshmallows :)

Ik ben benieuwd hoeveel sneeuw er uiteindelijk zal vallen. Onze gang staat namelijk nog helemaal vol met folders die nog door de kinderen bezorgd moeten worden. Officieel zijn maandag en dinsdag hun bezorgdagen, maar vaak krijgen ze hun folders op vrijdag al. Ik denk dat ze er morgen al een begin mee moeten maken. Anders kan het nog wel een tegenvaller worden! Ze hebben van hun werkgever trouwens wel fijne handschoenen gekregen. Handschoenen zonder vingers, die je ook kunt omtoveren tot wanten. Multifunctioneel!

Maar ik heb zelf ook nog een gouden tip om je handen warm te houden in de winterkou. Ik heb deze tip volgens mij als jong meisje ooit in de Tina gelezen en op de één of andere manier heb ik die kennis de rest van mijn leven bij me gedragen. Waarom? Géén idéé.

Maar goed, komttie:

Wanneer je je handen warm wilt houden, kun je twee gekookte, nog hete, aardappels in zilverfolie verpakken en in je jaszak doen. Wanneer je met je handen in je zakken loopt, is het net alsof je je handen aan een kacheltje warmt!

Misschien is deze tip me bij gebleven omdat ik het toch wel intrigerend vond hoe je die aardappelgeur, die van je afkomt, aan anderen zou moeten verklaren. Of misschien leek het me gewoon een goed idee om twee aardappels achter (in) de hand te hebben. Want stel dat je eens langer op de trein moet wachten, of dat je verdwaalt, dan heb je altijd nog die twee aardappelen om te eten. Briljant! ;)

Make-updozen

2012-01-27T07:37:00.001-08:00

Make-up, ik hou d’r van!

Niet dat ik me iedere dag helemaal volplamuur. Ik loop soms dagen zonder make-up en ga zo ook zonder een greintje schaamte de deur uit. Maar er zijn ook dagen waarop ik het fijn vind me op te maken. En eerlijk is eerlijk; ik voel me zelfverzekerder wanneer ik make-up op heb. Behalve het feit dat het mooi staat, vind ik het ook gewoon leuk om te stoeien met allerlei crèmepjes, glossjes en poedertjes. Toen ik op mijn dertiende begon met opmaken, vond ik dat al leuk en nu, op mijn 42^e nog steeds!

Heel veel geld spendeer ik niet aan make-up. Ik koop regelmatig van Kruidvat eigen merk; Catrice. Dan heb je redelijke kwaliteit voor een lage prijs. Ook heb ik spullen van bv Benefit, Maybelline, Nyc, Rimmel en ga zo door. Duurdere merken schaf ik ook wel eens aan, maar alleen wanneer ik het goedkoop kan krijgen. In de aanbieding, dus en ook in Florida sla ik meestal goed mijn slag. De tijd van dertig euro voor een poedertje heb ik gehad. Tegenwoordig vind ik het zonde van mijn geld en geef ik dit veel liever aan bijvoorbeeld de kinderen uit.

Evengoed heb ik in de loop van de tijd, net als een hamster, heel wat make-upspullen weten te verzamelen. Ooit had ik alles gewoon in een toilettasje, maar daar kom ik tegenwoordig niet meer mee weg. Ik zette eens een bakje op mijn toilettafel en nog een bakje. Geen gezicht vond ik, maar je moet het toch ergens laten, hè? In de tussentijd hoopte ik dat ik een keer een beter systeem zou tegenkomen.

Vanmiddag liep ik in de Action en wat zag mijn oog? Dozen met vakjes waar je perfect je make-up in op kunt bergen! O nee, wacht het waren theedozen. Ach, lekker boeien, ik doopte ze gewoon om tot make-updozen (dit keer dus in de letterlijke betekenis).

Drie, propte ik in mijn mandje. Toen ik thuis kwam en ze op mijn make-uptafel zette, zag ik dat de dozen, precies, tot op de millimeter, even breed waren als mijn toilettafel. Perfect!

Misschien niet zo slim om op de theedozen ook weer dingen te zetten, maar ach, het is niet dat ik alles iedere dag gebruik, dus met wat heen en weer schuiven kom ik al een heel eind. Of ik zoek voor de losse spulletjes ook weer een plaatsje. Ik zie het wel. Voor nu zie ik in ieder geval eindelijk wat orde in de chaos.

Nu nog iets bedenken voor mijn nagellak (weer heel veel van Catrice en Essence, maar bv ook Hema, Opi, Sally Hansen en China Glaze).

Als het om mijn gezicht gaat, hou ik niet van felle kleuren. Voor mijn nagels wil ik echter nog wel eens gek doen, zoals je ziet. Blauw, groen, geel, oranje…

Soms voel ik me net een kleuter met een berg kleurige krijtjes ;)

Heimweehond

2012-01-19T10:21:00.001-08:00

Ik voel me een tikje schuldig.

Terwijl wij met onze kont onder een palmboom in Florida zaten, logeerde Lester in de blindengeleideschool. We waren blij dat hij daar terecht kon, want hier komt hij al vanaf het moment dat hij een puppy was. Eerst tijdens de driewekelijkse training en wanneer we op vakantie waren. Later, toen hij aan zijn opleiding zou beginnen, heeft hij er ruim twee maanden gewoond. Het is dus een vertrouwde plek voor hem.

Maar misschien… misschien is hij er overheen gegroeid. Of misschien was hij bang dat we hem er, net als de vorige keer, maanden zouden laten zitten. Hoe dan ook; toen we Lester vlak na aankomst in Nederland ophaalden, vertelde het meisje dat Lester aan ons overdroeg, dat Lester gehuild heeft als een wolf (iets wat wij nog nooit van hem hebben gehoord). Ik begreep uit haar verhaal dat hij dit iedere dag deed. En dat… dat vind ik zo zielig :(

Gelukkig is Lester weer thuis bij zijn vier liefhebbende baasjes! Hoe we het volgende vakantie gaan doen, weet ik echt nog niet. Moeten we op zoek gaan naar een kennel waar hij meer aandacht krijgt, dat kleinschaliger is en waar hij eerst een weekend gaat oefenen? Of is het een idee om meer in de buurt op vakantie te gaan en hem gewoon mee te nemen? We weten het even niet. Eén ding is wel zeker; wij kunnen niet van onze vakantie genieten wanneer we niet zeker weten dat Lester het ook fijn heeft!

Jongensdromen

2012-01-16T07:47:00.001-08:00

Jongste kreeg een boekje van school mee naar huis. Dit boekje stond vol met vragen. Het beantwoorden daarvan moest hem helpen bedenken welke richting hij straks op wil en welk profiel daarbij past.

Met een hanenpoterig handschrift beantwoordde hij de opdrachten. Toen ging het boekje naar mij. “Dit moet jij invullen,`zei hij. “Kijk maar.”

En ja hoor, opdracht 6 moest door de ouders ingevuld worden. “Krijg ik nu ook al huiswerk?” zei ik wat knorrig. Niet omdat ik niets voor mijn kind over heb, maar omdat ik me ineens weer als een klein meisje in de schoolbanken voelde met een instinctieve aversie tegen huiswerk.

Natuurlijk zette ik me erover heen en ging aan de gang. Er waren drie vragen die ik moest beantwoorden.

1. Waar is mijn zoon/dochter goed in?

2. Welke capaciteiten komen hem/haar later goed van pas?

3. Welke hobby’s of interesses wijzen in die richting?

Ik dacht even goed na. Toen begon ik te schrijven. Dat jongste erg geïnteresseerd is in biologie en wetenschap. Dat hij het internet afspeurt naar allerlei feitjes en veel van die feitjes ook onthoudt. En dat hij een kast vol dierenboeken heeft. Ook pende ik vol trots neer dat hij zeer sociaal is en erg goed in het onderhouden van zijn vriendschappen. Ik had nog veel meer op willen schrijven, maar we moeten natuurlijk niet overdrijven, hè. Je mag trots op je kind zijn, maar het moet gepaste trots zijn, zeg maar. Daarom hield ik me in wat zijn andere wonderlijke prestaties betrof en las de tekst alleen nog eens vol tevredenheid door.

Toen ik klaar was, gleed mijn blik naar opdracht 5. Deze opdracht was voor jongste zelf bedoeld. Wat zijn jouw hobby’s of welke dingen lijken jou fantastisch? Teken, plak en schrijf hieronder wat jou leuk lijkt en/of wat jou interesseert.

Mijn hart begon vol verwachting te kloppen. Wat had mijn wonderkind getekend? Ik kneep mijn ogen samen want de tekening van jongste bestond uit fijne potloodlijnen. Tot mijn ontsteltenis zag ik dat hij een grote, bladvullende flatscreen had getekend. Daaronder had hij heel precies en met veel zorg een klein kastje getekend. ‘Playstation 3’ stond erop. Daarnaast had hij de controller getekend. Ieder knopje was zichtbaar. Het was duidelijk te zien dat de tekenaar heel geconcentreerd bezig was geweest.

Het beeld van het wonderkind viel voor mijn ogen in duigen. Ik staarde nog eens naar de bladzijde en keek of er nog plaats was voor een andere hobby. Dan zou ik jongste gewoon dwingen om dat er bij te tekenen. Maar nee, het tv scherm was veel te groot...

Zucht. Diepe, diepe zucht...

Half drie in de nacht…

2012-01-11T18:13:00.001-08:00

En nog wakker.

Ik sluip zachtjes naar beneden, smeer een boterham, drink thee en kijk wat optredens van TVOH op YouTube die ik afgelopen vrijdag gemist heb.

Oudste hoor ik boven ook al rondscharrelen en even later komt jongste ook naar beneden. Hij kijkt me wat schuldig aan. “Rotjetlag” mompelt hij. Wanneer ik zeg dat ik thee drink, besluit hij ook thee te maken. Met een volle beker gaat hij weer naar boven.

Lester, die illegaal op de bank ligt, gluurt wat betrapt over de leuning. Hij snapt niet wat zijn huisgenoten de afgelopen nachten bezielt, waarom ze in het pikkedonker door het huis zwerven, klaarwakker zijn wanneer hij wil slapen. Gisternacht stond er nog eentje eieren te bakken. Nu zit bazinnetje in de keuken op een stoel. Zijn ze wel helemaal goed?

Ik slurp van mijn Moroccothee en kijk naar het twijfelachtige optreden van Paul Turner. Kwart over drie ga ik weer naar boven en glip in bed. Ik zucht en staar klaarwakker naar het plafond. De wijzer van de wekker kruipt naar halfvier. Over een paar uur moet ik alweer opstaan. Kloterige jetlag.

Een lot uit de loterij

2012-01-05T23:23:00.001-08:00

Dit jaar heb ik er niet zoveel behoefte aan om een vakantieverslag bij te houden. Maar dat betekent niet dat ik geen foto´s neem. Bergen en bergen foto´s heb ik ondertussen gemaakt. Ook nog een aantal filmpjes. We genieten hier in Florida, ook al is het niet zo warm als voorgaande jaren. Het is vreemd te bedenken dat het ondertussen in Nederland stormt. Stiekem hopen we dat de storm nog even aanhoudt, zodat onze vlucht straks een paar dagen verschoven moet worden. Zou dat nou niet fijn zijn? ;) Ook hebben we al een paar loten van de Floridaloterij gekocht. We fantaseerden over een huis aan het strand, een vakantie die wel een maand duurt, een nieuwe auto en ga maar door.

Maar om eerlijk te zijn is het nu ook goed. Want zeg nou zelf; dit ziet er toch aardig paradijselijk uit?

We hebben ook nog een boot gehuurd. We dobberden uren op de oceaan rond. De kinderen visten. Michael hielp ze met het uitgooien van de lijn en het afhalen van de vis. Ondertussen piekerden mijn schoonmoeder en ik ons rot over een geschikte manier om onze blaas te legen. Want vijf uur op een boot en geen wc is vragen om problemen, hè. Mannen hebben het gemakkelijk, maar wat moesten wij vrouwen nou? Er was wel veel water om ons heen, maar dat was veel te koud om in te duiken. Trouwens, ik ben daar gek. Er zwemmen haaien, hoor. Maar na alles op de boot vol interesse bekeken te hebben, vonden we een oplossing. Een oplossing waar ik nog steeds uiterst tevreden over ben. Niet geschikt voor het internet, ben ik bang. Mijn kinderen vergeven me dat nooit meer ;)

We shopten ook heel wat tijdens de vakantie. Vaak keerden we pas laat in de avond naar huis terug. De winkels zijn immers tot laat open en de Wal-Mart sluit nooit. Afstand betekent hier al snel niets meer. Drie kwartier naar een winkel verderop? Geen probleem. Een half uurtje zoeken naar een restaurant? Ach, voordat je het weet ben je alweer een uur verder.

Vanaf morgen schieten de temperaturen weer omhoog. Ja, zal je zien, aan het eind van de vakantie. Maar het maakt niet uit. Iedere dag die je krijgt moet je pakken, toch? Dus morgen gaan we lekker naar het strand. Dan schiet ik weer bergen foto’s.

Als we in de tussentijd geen miljoen winnen, keren we zondag weer naar huis terug. En nu maar hopen dat onze hond en kat niet al te beledigd zijn wanneer we thuis komen. Ik mis ze namelijk ontzettend en heb zin om ze straks helemaal plat te knuffelen. Maar eerst het strand dus. Morgen. Heb er zin an!

Achter het huis…

2011-12-28T18:45:00.000-08:00

Kijk, dáar is ons zwembad met dáárachter Canadese kraanvogels die op hun sullige manier wat rondhobbelen.

Daar achter is een slootje en daar stíkt het van de alligators. Niet van die heel grote, hoor, want zodra ze te veel uit hun voegen groeien, worden ze uit het water verwijderd. Maar toch werden we ervoor gewaarschuwd. Ze zijn namelijk loeisnel en erg belust op een lekker hapje. Toch een beetje oppassen dus!

We zien er iedere dag wel een paar. Net zoals we veel watervogels zien. Af en toe lopen we op onze slippers door het gras, maar dat is eigenlijk zo stom als wat. Want er is ons verteld dat er zes verschillende soorten giftige slangen zitten. Die wil je liever niet aan je blote tenen hebben hangen!

Er schijnen op dit stukje ook veel wasbeertjes te zitten, maar die heb ik hier nog niet gezien. Misschien komt dat nog wel. O ja, en er hangen regelmatig adelaars in de lucht. Ik hou wel van een beetje natuur. Dat is het leuke van Florida; het ene moment dompel je je onder in prachtige natuur, het volgende moment shop je je wezenloos in de Wal-Mart. Ik vind het een goed evenwicht ;)

Wij komen de vakantie wel door!

Prettige feestdagen!

2011-12-24T05:23:00.001-08:00

Buiten schijnt het zonnetje. De lucht is helderblauw. Mijn handschoenen zijn al een tijdje ongedragen en mijn sjaal vergeet ik ook de helft van de tijd. Tot nu toe is er geen horrorwinter in zicht en kunnen we met z´n allen weer gaan speculeren over ´global warming´. Of nee, ik denk dat ik dat aan anderen over laat. Voor nu ga ik gewoon genieten van de feestdagen en het fijne gevoel dat er even geen verplichtingen zijn. Misschien blijft het een tijdje heel stil op mijn blog of misschien heb ik binnenkort weer zin om te schrijven. Ik zie het wel! Ondertussen wens ik iedereen een paar heerlijke kerstdagen toe en daarna een gezond en goed 2012!

Zorgen

2011-12-14T01:19:00.001-08:00

Ik maak me zorgen. Ik heb het gevoel dat de wereld niet meer is zoals hij tien jaar geleden was. En al helemaal niet zoals hij twintig jaar geleden was. Oorlogen zijn er altijd geweest. Maar ik had altijd het gevoel dat wij in veilig gebied woonden. Maar nu... Het lijkt alsof de oorlog overal woedt. Alsof er heel wat mensen met boze gevoelens rondlopen die op een willekeurige dag met een wapen naar buiten stappen en om zich heen gaan schieten.

Ik heb twee tieners in huis. Gisteren in Luik zijn er zomaar twee tieners omgekomen. Kinderen nog, die op school zaten, die waarschijnlijk nog vertrouwen in de mensheid hadden, die nog nooit iemand iets hadden aangedaan. Er zijn nog meer doden gevallen. Net zo verschrikkelijk. Maar de dood van die tieners gaat me door merg en been omdat het voor mij heel dichtbij komt.

Vanmorgen las ik het nieuws online en zag ik een foto met het lijk van één van de tieners. Toen mijn jongste de keuken binnenkwam, klikte ik het weg.
“Was dat van wat er in Luik is gebeurd?” vroeg jongste.
“Ja, maar ik heb liever niet dat je dat ziet,” antwoordde ik.
“Het maakt niet uit. Ik kan er wel tegen. De wereld is nu eenmaal zo,” antwoordde hij, zonder een spoortje angst en verdriet.

Ik weet nog hoe ik me voelde op die leeftijd. Je denkt dat dit soort, onwerkelijke, vreselijke dingen, altijd een ander overkomt. In feite heb je het gevoel dat je onkwetsbaar bent. En een plaats als Luik, dat ligt zo ver buiten je eigen wereldje, dat het lijkt alsof het de andere kant van de wereld is.

Mijn kinderen zijn niet bang, ík wel. Laat dat dan maar zo zijn. Ik zou niet willen dat ze zich net zoveel zorgen gaan maken als ik. Maar toch vraag ik me af; waar moet het nu heen met de wereld? Wordt het ooit weer beter? Of is het over tien jaar gewoon nog erger?

Op dit moment…

2011-12-12T00:23:00.001-08:00

“Mam, ik ga hoor. Doeeeeeeiii!” Oudste vertrekt door de achterdeur.
Een paar tellen later, pakt jongste zijn rugzak op. “Ik ga ook. Tot straks!” Hij verdwijnt door de voordeur.

En dan… dan is het stil in huis. Hond en kat kijken elkaar aan, trippelen naar de bank en plof. De ruggen nestelen zich tegen elkaar aan, de ogen gaan dicht en binnen een paar tellen zijn ze ergens in dromenland.

Eigenlijk mochten ze niet op de bank. Vanwege de haren, vanwege het kwijl (dan hebben we het voornamelijk over Lester), maar ja… het hart is zwak… Het is zo gezellig. Kijk ze nu eens liggen. Ik kan daar niet tegen op ;) Dus tegenwoordig ligt er een deken op de bank voor nog wat bescherming. Laten Hond en Kat die deken nou nog eens extra lekker en zacht vinden.

Zzzzzzzzzzzzz…. Voorlopig hoor je ze niet meer op deze maandagmorgen…

(Btw, we hebben nog steeds geen kerstboom staan, hoor. Wat je daar rechts ziet is ons ieniemieniekerstpalmboompjemetlampjes. Oók gezellig!).

Wat? Geen kerstboom?

2011-12-05T02:52:00.001-08:00

Wat een bevrijding zeg!

Om eens een keer NIET je huis vol met kerstzooi te hoeven zetten. Om het eens een jaar aan je voorbij te laten gaan.

Wij vertrekken eerste kerstdag naar Florida. Dat is al vaker voorgekomen, maar dat was nooit een reden voor mij om de kerstboom niet neer te zetten. Dat leek me namelijk altijd zo zielig voor de kinderen. Maar dit jaar voelde ik echt een weerstand. Waarom al die dozen met zooi tevoorschijn halen, waarom de kerstboom neerzetten als je er met kerst zelf niet bent? Ja, voor de prékerstsfeer, dat snap ik, maar die sfeer pikken we ook wel mee met wat bescheiden versieringen, wat kaarsjes en door hier en daar een kerstfilm mee te pakken. O ja, en in de palmboom hangt ook al weken lampjes.

Toen ik de kinderen vroeg wat ze er van zouden vinden wanneer ik de kerstboom dit jaar achterwege zou laten, zeiden ze direct dat wat hen betrof de boom niet hoefde. En ik haalde opgelucht adem. Zo, dit jaar even niet die troep. Hééérlijk. Het werkt écht bevrijdend. Ja, en dat zegt de vrouw die zoveel kerstversieringen heeft dat ze er een kamer mee kan vullen. De vrouw die veel kerstbezoekjes aan Florida juist zag als een excuus om koffers vol met nog meer kerstversieringen mee terug te nemen. Tja, misschien heb ik er gewoon een overdosis van gehad ;)

Dus… voor ons een minimalistische kerst. Nou ja, tot we in Florida landen, dan. Daar wordt al het tekort vast wel weer goed gemaakt. Maar dat is dan niet mijn zooi, maar andermans zooi.

Mooi zo.

Ellenlang log over een hond die ging wandelen.

2011-11-24T06:33:00.001-08:00

En nog steeds laten we Lester met veel plezier uit. Vier keer per dag. ´s Morgens, tussen de middag, ´s avonds en ´s avonds laat. Meestal lopen we een vast rondje in de buurt. Alles went, dus op een gegeven moment ben je het ook gewend om dezelfde ronde met de hond te lopen. Niet echt spannend natuurlijk voor Lester, dus daarom probeer ik tegenwoordig tenminste één keer per dag een langere wandeling, via een andere route, te maken.

Onze huishond is ook een tikje mollig. Eigenlijk schaam me ik een beetje om hem straks voor de vakantie bij de blindengeleideschool in te leveren. Ze zullen wel denken… Daarom heb ik besloten dat hij daar niet heengaat voordat hij een afgetraind lijf heeft met sixpack. De beweging komt dus goed van pas. En voor Lester is het weer eens wat ánders. Want de struiken, de honden en de lantaarnpalen op de vaste route kent hij onderhand wel.

Kijk, hier lopen we dus bijna altijd.

Maar dit keer staken we de straat over en gingen we verder. Ik moet zeggen dat het niet altijd lekker loopt met Lester, want hij is een echte snuffelkoning. Alles ruikt lekker en moet een half uur besnuffeld worden. En als hij iets écht lekker vindt ruiken, is het lastig om hem zo ver te krijgen dat hij verder loopt.

Over de brug (kijk mijn schaduw sneaky in het hoekje).

En dan heel even stilstaan om te genieten van het uitzicht.

Tja, dan ben je dus aan de overkant van de brug. En dan wil je verder lopen, maar dan zegt vrouwtje ‘zit’ omdat ze weer eens een foto wil maken.

En vrouwtje ziet er niet uit, zonder make-up en haar strak in een staartje, maar dat maakt niet uit, want ze heeft zich mooi verscholen achter een sjaal en zonnebril.

En terwijl ze die foto van zichzelf maakte, bedacht ze ineens dat ze vlak voor een middelbare school stond (niet haar kinderen godzijdank) en dat die pubers misschien wel in een deuk lagen om die vrouw met hond die een foto van zichzelf maakte. Of niet, natuurlijk, want de generatie van nu vindt het de normaalste zaak van de wereld om met hun mobieltje snel even een foto van zichzelf te maken, volgens mij.

Verder maar weer *snuffel snuffel snuffel*

Het is gewoon superweer vandaag. Zo komen we de herfst wel door!

We pakken nog even een klein parkje mee.

Lester snuffelt zich wild :D Dit is gewoon de hondenhemel.

We gaan via een andere brug weer terug. Zie je die huizen aan het water? Ik ben altijd een tikje jaloers wanneer ik daar langs loop (niet al te erg, want we wonen zelf ook fijn). Lijkt me best leuk om zo aan het water te wonen.

Ooh, kijk eens wat een mooie jongen :)

Hij doet ook gewoon alles wat ik zeg, hè. Als ik ´zít’ zeg, gaattie zitten en als ik…

Eh, laat maar. Ik geloof dat hij me nu even een beetje zat is.

We lopen weer terug naar huis. *snuffel snuffel snuffel*

Zo, we zijn weer in de straat. Het is hier op de foto niet echt goed te zien, maar de straat ligt gedeeltelijk open. In onze wijk wordt namelijk een glasvezelnetwerk aangelegd. Wij zijn van plan daar gebruik van te maken. Ben benieuwd hoe dat later zal bevallen!

Thuis! Waar de palmbomen staan en waar de zon altijd schijnt ;)

Onze klimroos krijgt trouwens opnieuw knoppen. Dat hebben we in de herfst nog niet eerder meegemaakt.Het is wel duidelijk dat de natuur echt in de war is!

Hmm, zie ik trouwens bladluis? Nou ja, daar moet Hubby straks maar even naar kijken. Ik heb niets met bloemen en planten, ik kijk er alleen graag naar :)

Magrieten! Toch? Nee, eh, hoe heten ze ook alweer? Of toch margrieten? Ben het kwijt…

Of ik nou eens kom. Want hij heeft nou toch verrekte dorst.

Ja, hoor, ik doe de deur al open. Ga maar lekker wat water drinken.

The End

Oudste is jarig!

2011-11-16T23:46:00.001-08:00

Oudste is vandaag 15 jaar geworden. 15 jaar! Dat is nog maar een paar jaar van de volwassenheid. Dat valt toch niet te bevatten? Voor mij in ieder geval niet. En o, wat ben ik toch blij met hem en wat ben ik trots en… en… Tuurlijk, Pubertijd is ondertussen ook op huize van Dijk gearriveerd, maar dat houdt de boel eh… levendig, zeg maar ;)

Oudste is lang en stevig en heeft ondertussen aardig de baard in de keel. American Football verveelde hem een beetje, maar sinds hij de overstap heeft gemaakt naar de full contact versie (je weet wel, dan lopen ze met zo’n helm met roostertje en brede schouders), vindt hij het weer helemaal geweldig. School vindt ie wat minder leuk. Maar zeg nou zelf; zoveel pubers gaan er nou ook al weer niet voor hun lol naar school. Oudste probeert het op zijn eigen manier op te fleuren. Wanneer hij vanuit school naar huis moet fietsen, komt hij door het centrum en in dat centrum liggen heel wat verleidingen. En zo krijg ik regelmatig een telefoontje met de mededeling dat hij met J. bij de Burger King zit of met D. bij de Hema een Hemaworst aan het halen is. Gelukkig verbruikt hij op een dag nog zoveel energie dat hij er geen pondje van aankomt.

Oudste is maar druk met sport, zijn folderwijk, school en vrienden. Soms heeft hij er zin an, soms wil hij als een echte puber he-le-maal niets en gaat het met veel gemopper. Maar hij doet het ondertussen allemaal wel mooi en wij zijn hartstikke trots op hem!

O, 15 jaar alweer. Ik moet het nog even laten bezinken…

Er is er één jarig…

2011-11-02T02:53:00.001-07:00

Hoera! Hoera!

Wij hebben drie jarigen in november en vandaag is het de beurt van Michael. Toen we in oktober zaten te BBQ-en in de tuin fantaseerden we erover hoe het zou zijn om met de verjaardagen in november ook in de tuin te kunnen zitten. Met het vreemde weer van tegenwoordig zou het namelijk zo maar kunnen. De temperaturen vandaag zijn tot zeventien graden. Met een zonnetje erbij zou het nog best kunnen. Helaas heeft de zon zich hier achter de wolken verscholen. Daarbij is Michael ook helemaal niet thuis. Hij is vandaag gewoon aan het werk.

Evengoed even voor mijn schatje:

Updeetje

2011-10-26T12:30:00.001-07:00

Even een klein stukje dan. Ik zit momenteel niet zo lekker in mijn vel, mijn gebruikelijke herfstdepressie denk ik, en dan ben ik online al helemaal niet zo meedeelzaam. Maar goed, even een klein updeetje:

Oudste heeft in zijn tweede week weer een klacht over de folders gehad. Opnieuw van een flatbewoner. Oudste hoeft in deze flat maar 15 nummers en hij heeft daar de folders, zoals ik in mijn vorige bericht schreef, al op VRIJDAG bezorgd. Het is uitgesloten dat hij een nummer heeft overgeslagen. En dan toch nog klagen. Nah…. Ik vind het sneu en ook onrechtvaardig. Zou zo’n inwoner in de war zijn omdat de folders eigenlijk op maandag of dinsdag horen te komen en oudste dus te vroeg was? Ik weet het niet. Oudste heeft afgelopen week de folders op zaterdag bezorgd. Ben benieuwd of er weer een klacht komt.
Ik ben blij, zoooooooo blij, omdat Lester tijdens onze vakantie op de blindengeleideschool mag logeren. We waren al op zoek naar een kennel voor hem, maar ik vond dit best lastig. En meerdere keren bedacht ik me dat het zo fijn zou zijn wanneer hij die twee weken in de kerstvakantie naar zijn oude stekje zou mogen. Ik besloot er een mailtje aan te wagen, zonder er veel van te verwachten en tot onze blijdschap mag Lester, tegen een kleine vergoeding, komen! Pfff, wat een opluchting. Zo kunnen we straks met een gerust hart op vakantie gaan.
Ik heb hier thuis de hand op de knip, want we sparen al onze centjes op voor de vakantie die nu lekker dichtbij komt. We gaan met een lege koffer heen en komen met een volle koffer terug. Vooral de kleding is in Florida stuk-ken goedkoper. Die spijkerbroeken en sportschoenen voor de kinderen moeten dus nog heel eventjes wachten.
De kinderen zijn ook aan het sparen. Zo willen ze straks bijvoorbeeld een laptop in Florida kopen. Straks krijgen ze weer ‘prettige-feestdagen-namens-uw-bezorger-kaartjes’ om uit te delen van hun folderwijk. Dan wordt hun spaarvarken weer flink vet gemest. Ook mijn schoonmoeder probeert zoveel mogelijk te sparen. Nadat ze een paar jaar geleden voor het eerst is meegegaan, weet ze precies voor welke koopjes ze straks wil gaan ;)
Ik ging vanmiddag naar de tandarts en deze reageerde erg verheugd. Mijn gebit zag er zeer goed uit, vond hij, en hij wenste dat al zijn patiënten hun gebit zo goed bijhielden. Nu moet ik ook zeggen dat ik iedere dag in de weer ben met tandenstokers, floss en ragers, maar meestal staat er niemand te applaudisseren (beter van niet, want ik doe dit allemaal terwijl ik onder de douche sta). In ieder geval was ik dwaas blij dat de tandarts me nu eens complimenteerde in plaats van dat hij een torenhoge nota voor een kroon onder mijn neus hield :D

Ach ja, en ik kan verder gaan met al die gezinsdingetjes. Het leven gaat hier verder, alleen blog ik er wat minder over. Ik zit er zelfs aan te twijfelen of ik dit jaar mijn gebruikelijke vakantieverslag wel zal schrijven. Misschien doe ik het gewoon niet en ga ik in plaats daarvan langs het zwembad zitten om samen met mijn schoonmoeder een paar wijntjes weg te klokken ;)

De folderknul

2011-10-16T02:51:00.001-07:00

Oudste heeft sinds twee weken een nieuwe folderwijk. Het was even behelpen met de nieuwe adressenlijst en zo kon het gebeuren dat hij de eerste week per ongeluk 15 huizen miste. 2 mensen misten de wekelijkse aanbiedingen in de bus zo erg, dat ze het folderbedrijf opbelden. Arme oudste kreeg in zijn eerste werkweek twee klachten.

Beide klachten kwamen uit dezelfde straat. En toen we wat nauwkeuriger naar de nummers keken, concludeerden we al snel dat de vijftien gemiste nummers aan de flat toebehoorden, een stukje achter ons huis.

Wij wonen in een jonge, kinderrijke wijk. Meestal werken papa en mama allebei en het laatste waar ze zich druk om maken zijn de wekelijkse folders. Maar in de flat, daar wonen voornamelijk oudere mensen. Oudere mensen die waarschijnlijk wat meer tijd hebben en precies weten op welke dag hun folders behoren te komen en zich daar zelfs op verheugen.

Op de één of andere manier krijg ik er een wat knus gevoel bij. Ik zie ze aan de eettafel zitten, met een stapeltje folders voor zich. Ze hebben een leesbril op hun neus, maar nog moeten ze hun gezicht dicht bij het papier brengen om alles te kunnen lezen. Iedere keer wanneer ze een bladzijde omslaan, maken ze hun vinger nat. Ik ruik ook koffie die al veel te lang staat, en zie een koektrommel van de Hema staan. Misschien pakken ze na een tijdje de telefoon wel om hun dochter te bellen om te vertellen dat de pampers de komende week bij de Kruidvat in de aanbieding zijn.

Ik had het allemaal zo sterk voor ogen dat ik oudste aanmoedigde om deze week de folders voor de flat op vrijdag te bezorgen, in plaats van op maandag of dinsdag. Hij moest deze week trouwens een dubbele lading bezorgen. Er waren zoveel folders dat ze niet in één hoes konden. Daarom laadde hij 2x 15 folderpakken in zijn fietstassen en ging op weg.

Hij stopte net de eerste folder in de brievenbus toen de deur van de flat openging. Drie oudere mensen, een man en twee vrouwen, namen die folderknul, die het gewaagd hun flat de vorige keer over te slaan, eens goed op. Oudste ging stoïcijns door met zijn klus, maar voelden de ogen in zijn rug branden.

“Waarom twéé pakken?” vroeg dame 1.
Oudste legde geduldig uit wat het folderbedrijf tegen hem had gezegd. Het clubje bejaarden knikte zuinig.

“En waarom vandáág?” wilde dame 2 weten.

“Dat moest van mijn ouders. Omdat ik de vorige keer dit stukje was vergeten.”

Nu begonnen de ogen van de man tevreden te glinsteren. Zijn klacht had dus toch geholpen. Mooi. Soms was het goed om ergens bovenop te zitten. Vooral die tieners moest je in de gaten houden. Iedereen kende de verhalen van tieners die hun pakken folders in de container gooiden en vervolgens gewoon hun geld incasseerden. Niet dat deze jonge man onaardig leek. Het was vast geen boze opzet geweest. Nu maar hopen dat hij op de vrijdag bleef komen.

“En?” vroeg ik toen oudste thuiskwam. “Hebben de oudjes je besprongen?”

Hij knikte somber. “Ja. Drie.”

“Je maakt een grapje.”

“Nee. Ze stonden allemaal in de gang op me te wachten.”

“Ze stonden vast niet op je te wachten.”

“Jawel, hoor. Want ze hebben niets anders te doen.”

Oudste vertelde me wat ze gezegd hadden en ging toen naar de koelkast om alle gedachten aan folders en priemende blikken weg te spoelen met een groot glas melk.

Nu is de vraag; blijven we de mensen uit de flat verblijden met de folders op vrijdag? Of gaan we hun leven wat spannender maken door de folders de ene keer op vrijdag te bezorgen, dan weer op dinsdag en dan weer op zaterdag? ;)

Deze week liggen er extra veel folders in de garage, want jongste heeft ook een wijkje gekregen. Gelukkig zijn alle folders geseald en kunnen ze zo bezorgd worden. Maar evengoed nemen de folders een paar dagen lang behoorlijk wat ruimte in beslag!

Als de zon schijnt…

2011-10-13T06:23:00.001-07:00

Dan moet je daar gelijk van profiteren.
Want al die regen en somberheid van de laatste dagen is ook niet alles. Ik mis de kleuren van de zomer en de warmte van de zon.

Lester heeft het ook altijd gelijk door wanneer het lekker weer is. Dan gaat hij voor de tuindeuren staan en kijkt hij met vragende ogen achterom. Zo van: mag ik naar buiten? Mag ik alsjeblieeeeeeft naar buiten? En ook de kat sleept zich met zijn bejaarde lijf de zon in. Om zijn oude botten op te warmen en om aan alle clichés van een kat die zich in de zon wast te voldoen ;)

Ow. Wat is het toch een schatje, hè? Hier mag ik iedere dag mee knuffelen. Jaloers? ;)

Ook bij volle zon en midden op de dag is er nu veel schaduw in de tuin. Hond en Poes kiezen hun locatie dus met beleid.

En dit hoort ook bij de herfst. Appeltjes!

En rozenbottels.

Hier en daar nog een roos in de ontkenningsfase…

Voordeur (krans van het merk Action ;D).

En dan… dwars tegen al dat herfstgedoe in… onze palmboom die ondertussen reusachtige proporties begint aan te nemen, dankzij de goede zorgen van Michael, de palmbomenfluisteraar.

Dat hij winterhard is, heeft deze boom al een paar winters bewezen. Ik vind hem leuk, of het nou lente, zomer, herfst of winter is. En het zal niet meer lang duren of hij komt tot aan het slaapkamerraam!

Het jaar dat mijn kinderen niet op de schoolfoto’s lachten.

2011-10-08T02:30:00.001-07:00

Ik was verbaasd. Jongste, normaal gesproken het zonnetje in huis, stond bleek en wat schichtig op de schoolfoto. En nergens een lachje te bespeuren.

“Maar mam, ik had last van een koortslip. Wanneer ik zou lachen, zou de boel barsten,” verklaarde hij. Zelf was hij ook niet tevreden over zijn foto’s. Of ik de groepsfoto wel wilde nemen, maar hem aan niemand wilde laten zien. En de portretfoto´s, die hoefde hij niet.

Oudste was wel blij met zijn foto´s. Ik moet ook zeggen dat ik, als ik zijn gezicht op de foto goed bestudeer, een spaarzaam glimlachje zie. Dan moet je wel goed opletten, hè. Eigenlijk maakt het verder niet uit. Als ik oudste daar temidden van zijn klasgenoten zie zitten, zie ik hem zoals hij de laatste tijd is: een beer van een vent, relaxed, zichzelf, kalm en vriendelijk. Hij zit lekker in zijn vel en heeft zelfvertrouwen. En dat is wel eens anders geweest.

Eigenlijk vind ik schoolfoto´s niet meer zo van deze tijd. Ik maak zelf stapels en stapels foto´s van de kinderen die dezelfde dag nog op de computer belanden. De schoolfoto´s van de kinderen zijn ook als digitaal bestand te krijgen, maar echt voor een belachelijk hoge prijs. De fotovelletjes zijn trouwens ook buiten proportie duur. Dit jaar heb ik voor het eerst niet het hele pakket genomen. Ik heb voor allebei de kinderen de groepsfoto genomen. Die hangen ze op hun kamer op het prikbord bij de foto´s van voorgaande jaren. Ik kan me voorstellen dat ze dat leuk vinden. Van Quintijn nam ik dit keer geen portretfoto´s omdat hij er echt bleekjes op stond. Van Merlijn nam ik een velletje met portretfoto´s, omdat hij dit zelf zo graag wilde. Het tweede velletje heb ik netjes weer in de envelop gedaan. Het bedrag dat ik evengoed nog mocht afrekenen was € 22,65.
Ach ja, herinneringen zijn onbetaalbaar.

De prinsjes van Luckylane 4

2011-10-04T10:18:00.001-07:00

Het is dierendag, dus mijn twee lieve vriendjes moeten even in het zonnetje gezet worden. Vorig jaar met dierendag hadden we nog een gebroken hart. Lester was toen nog niet zo lang bij ons weg voor zijn opleiding op de geleideschool. We hebben hem met dierendag een paar uurtjes opgehaald, maar moesten hem daarna ook weer terugbrengen. O, wat vonden we dat erg! Gelukkig werden we begin november gebeld met de mededeling dat hij afgekeurd was. Sindsdien hoort hij bij ons gezin!

Achteraf begrijp ik wel waarom Lester afgekeurd is. Hij is namelijk een snuffelfanaat. Als hij buiten is, staat hij ellenlang bij allerlei bloemetjes en plantjes te snuiven. Het gaat dan niet om die bloemetjes zelf, maar om de honden die daar al eerder langs zijn gekomen. Ook lantaarnpalen vindt hij exquise ruiken en een goede snuffelpartij aan een boom laat hij ook niet aan zich voorbij gaan. Wandelen met hem gaat heel, heel langzaam omdat hij dus ieder moment weer ergens staat te inhaleren. Als hij met een blinde had gelopen, was die blinde nooit meer thuis gekomen, haha. Nee, laat Lester dan maar gewoon een huishondje zijn met een snuffelfetish.

Onze Bam bam is oud. We weten niet eens precies hoe oud. Achttien? Negentien? Nou ja, zoiets. En je moet hem eens zien springen! Hij heeft nog best een goede conditie. Wel is hij een beetje doof en ligt hij vaker op de bank te dutten. Ik laat hem altijd maar. Mag hij ook van zijn oude dag genieten?

Behalve een hond en een kat hebben we ook vissen en zebravinkjes. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik daar niet zoveel mee heb. Ze worden goed verzorgd en ze zijn best geinig, maar verder gaat het gevoel bij mij niet. Komt vast ook doordat ik ze niet kan knuffelen. Maar goed, mijn knuffels bewaar ik voor onze twee (ietwat vadsige) prinsjes.

Barbecue in oktober!

2011-10-03T02:59:00.001-07:00

Ik vergeet te bloggen, ik vergeet te twitteren en ik vergeet foto´s te maken. Maar als ik later terugblader in mijn archieven, wil ik toch terug kunnen lezen dat wij op zondag, 2 oktober, in de tuin zaten te barbecueën, met oma, zwager, schoonzus, neefjes, en vriendje van jongste. En het was niet eens fris, zoals we wel eens bij de eerste voorjaarsbarbecue hebben. Het was ronduit warm!

We genieten zoveel mogelijk van deze laatste nazomerdagen. Want hoe langer de zomer duurt, hoe korter de winter! Stiekem hoop ik dat de hele oktobermaand heerlijk zacht blijft. Want dan hebben we alleen nog maar november en december. Eind december pakken we nog een Floridavakantie. En als we dan in januari weer terug komen, mogen we alweer aan het voorjaar denken. Zo doen we dat gewoon. Deze winter wordt een eitje. Nou ja, dat hoop ik dus!

9/11

2011-09-11T09:51:00.001-07:00

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo ben geschrokken van gebeurtenissen ergens op de wereld als op die ene dag. De dag van 11 september. De dag waarop twee vliegtuigen zich in het World Trade Center in New York boorden en een derde in het Pentagon. Vliegtuig nummer vier stortte neer bij Pennsylvania. Wanneer je het vergelijkt met oorlogen, aardbevingen en tsunami´s heeft deze gebeurtenis misschien minder doden gekost. Maar de wetenschap dat de wereld niet zo veilig was als we wel niet dachten, hakte er behoorlijk in.

In ieder geval bij mij. Ik heb die nacht zelfs van de gebeurtenissen gedroomd. En de dagen erna hield ik, net als iedereen, de kranten en het nieuws angstvallig in de gaten. Een aantal van die kranten heb ik bewaard.

Nu, tien jaar later, kan ik nog steeds niet naar beelden van elf september kijken zonder dat mijn maag samenknijpt van ellende. Ik zou de hele dag voor de tv kunnen zitten en met open mond kunnen kijken naar films en documentaires van deze dag. Natuurlijk, het leven gaat verder, maar dan wel in een wereld die sinds 9/11 voorgoed is veranderd.

Moeizame start

2011-09-06T00:01:00.001-07:00

Het is hier in regio noord de eerste schoolweek, maar dat betekent niet dat de regelmaat er gelijk weer in zit. Jongste had, zelfstandig als hij is, de schoolinformatie goed doorgenomen en gaf me instructies om hem maandagochtend om half tien wakker te maken, zodat hij om half elf op school kon verschijnen. Niet voor een volle lesdag, maar voor het ophalen van zijn boeken en het poseren voor de schoolfotograaf. Een dagje van niks dus, maar goed, in ieder geval een begin. Maandagochtend, toen hij fris gedouched en aangekleed was, kwam hij er echter achter dat hij zich vergist had. De maandagactiviteiten waren geen maandagactiviteiten waren, maar dinsdagactiviteiten. Geen school dus, voor jongste. Ook niet voor oudste, trouwens. Hij moest ook dinsdag pas voor het eerst naar school.

Dinsdag moest oudste kwart over acht op school zijn. Bij ons thuis betekent dit dat de wekker om 6.30 gaat. Oudste pakte het ritueel van douchen, tandenpoetsen en tas inpakken met gemak op. Hij gooide ook nog wat boterhammen achterover en verdween redelijk opgewekt naar school. Ik slaakte een zucht van verlichting. De hond was al uit geweest, maar ik liep nog rond met verwarde haren en een slaapgezicht. Dat gaf niet. Voorlopig hoefde ik toch nog niemand onder ogen te komen.

Ah, de telefoon. Het was oudste. Hij was een paar minuten van ons huis af en zijn fiets was aan de achterkant ingestort, zo omschreef hij de toestand nauwkeurig. Er viel niet meer op te fietsen. Of ik hem misschien met een andere fiets tegemoet kon komen. Anders kwam hij te laat op school…

Natuurlijk. Als rechtgeaarde moeder doe je dat wel. En even later liep ik daar dus, langs de weg. Een slaapgezicht, verwarde haren (BH-loos onder mijn jas), en een fiets aan de arm die aan de achterkant opgetild moest worden. Dag medehondenbezitters, dag containermannen, dag eersteschooldagkinderen. Let vooral niet op mij.
De fiets was zwaar en werd steeds zwaarder. Mijn humeur was redelijk, maar zakte in snel tempo in. Dat de vakantie was afgelopen, was nu wel heel goed tot me doorgedrongen. Wekkers die op onhebbelijke tijden afgaan, kapotte fietsen, lesuitval, rondslingerende broodtrommels, werkstukken (die altijd uitgeprint moeten worden op een printer die het net begeven heeft), schoolkampen, vermiste lesboeken…. Het is weer begonnen. Ik denk dat ik het wel weer fijn vind. Helemaal zeker weet ik het nog niet.

Sprookje deel II

2011-08-23T01:41:00.001-07:00

De vis is dood.

The End

Sprookje met twijfelachtige afloop

2011-08-21T13:34:00.001-07:00

Er was eens een visje dat vrolijk in het IJsselmeer zwom.
En er was eens een jongetje dat in zijn hoofd had gehaald dat hij zo´n visje wilde vangen.
Op een dag bracht het lot de twee samen.
Of nee, het was niet echt het lot; het jongetje vroeg gewoon aan zijn vader of deze hem naar het meer wilde brengen

Toen het jongetje bij het meer was, begon hij gelijk fanatiek met zijn net te hengelen.
De hond keek toe en dacht er het zijne van,
Het visje werd binnengehaald en meedogenloos in een meegebracht boterhamzakje gestopt.
De hond rolde met zijn ogen en zweeg.

De zon zakte aan de hemel en het jongetje stapte weer achterin de auto.
Terwijl ze naar huis reden, staarde hij tevreden naar de vis in het zakje.
Thuis werd de vis tussen de andere vissen in het aquarium losgelaten.
Het jongetje keek gespannen toe.
Zou de vis het in zijn nieuwe huis leuk vinden? Of zou hij de vrijheid van het meer missen?
De vis leek aardig op zijn gemak, maar misschien besefte hij niet dat zijn wereld zojuist een stuk kleiner was geworden.

Het jongetje ging naar beneden om tv te kijken en vergat de vis even.
De vis, die wel voelde dat hij aan zijn lot was overgelaten, zwom wat onwennig rond.
Was hij weer thuis of niet? Wat zag alles er vreemd uit. Hoorde hij hier wel?
Trillend, en met bonkend hart zwom de vis verder…

Wordt vervolgd…

Kees

2011-08-17T05:31:00.001-07:00

Afgelopen weekend gingen we naar de apeneilanden in Almere van Stichting Aap. Aapjes kijken is altijd leuk, vind ik. Toch moet het gezegd worden dat vooral het varken in het park daarbuiten bij ons een succesnummer was. Varkens zijn cool, namelijk. Ze houden van modder. Ze knorren en dit varken had ontiegelijk lieve oogjes en gedroeg zich als een aanhalig hondje. Wij vonden hem geweldig en voerden hem een appel die we plukten uit een naburig appelboompje. Om vervolgens een bord met ´niet voeren´ te ontdekken, maar goed, toen was het al te laat. Gelukkig, vond het varken ook, want hij had van zijn illegaal verkregen appel genoten.

Mag ik u voorstellen aan Kees, het varken (Kees is uiteraard een afkorting van Smeerkees).

Kees is verzot op modder. Hij leeft in zijn eigen klein paradijsje.

Toen wij bij zijn hek kwamen staan, kwam hij enthousiast op ons afrennen.

Kijk hoe lief! En als je dan weet dat er verderop een appelboompje staat, gun je Kees toch ook zijn appeltje?

Was het lekker Kees?

Zout op je huid

2011-08-07T14:38:00.001-07:00

Gisteravond dronk ik twee wijntjes. Twee maar, maar blijkbaar kan ik daar op mijn vergevorderde leeftijd niet meer zo goed tegen. Ik schrok vanmorgen namelijk pas om kwart over elf wakker. Kwart over elf! Het moet jaren geleden zijn dat ik zo lang heb geslapen. Een kater had ik niet, ik was alleen een beetje gedesoriënteerd omdat de dag ineens al halverwege was. En die hond, die brave hond, zat beneden gewoon keurig te wachten wanneer hij nu eindelijk eens zijn ochtendwandeling zou maken. Een schatje is het!

Gelukkig was de zondag nog niet verloren. We stapten in de auto en reden over de dijk. En zeg nou zelf, dat zag er goed uit ;)

De kinderen gingen mee. Zo vanzelfsprekend is dat niet meer tegenwoordig. Vaak trekken ze hun eigen plan en een ‘wandeling’ is in hun ogen dan maar saai. Maar vandaag gingen ze dus mee en dat was maar goed ook. Er stond een harde wind, maar daardoor waren de golven van het Markermeer extra indrukwekkend.

Michael en de kinderen klauterden over de stenen. Lester hobbelde er achter aan.

De kinderen worden zo groot. Soms zou ik de tijd willen stilzetten, Ik moet er niet aan denken dat ze ooit het huis uit gaan. Of dat ze ons op een dag niet meer nodig hebben, niet écht. Dat ik ze niet meer iedere dag zal zien, niet meer iedere dag zal spreken… Maar ondanks deze, soms wat sentimentele, gedachten ben ik bovenal blij dat ze zo groot worden. Gezond en wel.

Ik was nogal enthousiast over deze foto met die bloemen en het water op de achtergrond. Michael vond er niet zoveel aan. “Echt vrouwenfoto’s", zei hij. Ha, nou, ik heb er nog meer, hoor. Wacht maar af! ;)

We reden terug naar Lelystad, naar de hurkende man, en wat zag m’n oog daar? Blommeke’s, met water op de achtergrond. Volgens mij heb ik daar wel wat mee (Dat komt dan na de kerkjes, waar ik ook een tik van heb.), kijk maar eens naar deze en deze foto.

Daar heb je hem weer, onze hurkende vriend.

Geen idee waarom ik mijn tas vasthoud alsof mijn leven ervan afhangt. Misschien omdat mijn leven er ook echt van afhangt? Weet je wel wat er allemaal in zit? Dat bedoel ik.

Lester vermaakte zich ook. Het is zo grappig dat hij zich van nature aangetrokken voelt tot honden die op hem lijken. Bij ons in de buurt weet hij ook altijd feilloos de honden van Desudo (de blindengeleideschool waar hij vandaan komt) eruit te halen. En juist met die honden speelt hij leuker dan met welke hond dan ook. Maar goed, dit was geen Desudohond, maar een Golden Retriever. Volgens zijn baasje een illegaal, want ‘het was er wel één, maar hij had geen papieren´. Haha, alsof mij dat uitmaakt.

Kijk, hier heb je weer zo’n ‘vrouwenfoto’.

Tja, en toen vonden ze weer iets om in te klimmen, hoor. Zijn het nu gezinsleden of apen? Quintijn stond in het midden en nam effe een sprongetje over een golf. Ziet er best spectaculair uit, toch?

Waar is de hond?

O,hier!

Baasje achterna.

We gingen weer naar huis, want we hadden dorst en honger en zoute lippen.

Thuisgekomen, sliep Lester als een baby en aten wij andijviestamppot. Mag dat eigenlijk wel in de zomer? Nou, ja, wat kan het schelen. Het smaakte in ieder geval goed!

Morgen is het maandag. Geen maandag waarop ik en de kinderen om 6.30 moeten opstaan, maar de zoveelste lome, nietsmoetende maandag op een rij. Hoeveel weken vakantie hebben we nog te gaan? Ik ben het een beetje kwijt en de kinderen ook. Ik mis de regelmaat van de schoolweken, maar tegelijkertijd vind ik dat nietsmoeten heerlijk!

Darwin, penseelaapjes en verontwaardigde kippen

2011-07-27T08:49:00.001-07:00

Ik kan niet zo goed tegen onzekerheid. Ik vind het dan ook maar niks dat de kinderen nog steeds niet precies weten in welke klas ze komen volgend jaar komen en met wie. Ook hebben ze nog geen lijst met benodigdheden. Als het goed is krijgen we al deze informatie nog per post, ergens tijdens deze vakantie. Het is de manier waarop middelbare scholen het hier (en misschien wel in heel Nederland) tegenwoordig doen en daar heb ik me maar bij neer te leggen. Ik heb eens geïnformeerd waarom de kinderen de klassenindeling zo laat krijgen. Uit het antwoord heb ik begrepen dat men liever geen ‘gezeur’ wil van kinderen die op het laatste moment overgeplaatst willen worden naar een andere klas. Kinderen die liever niet met die ene in de klas willen en bij voorkeur wel bij die ander. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, eerlijk gezegd. De kinderen van nu zijn nu eenmaal een stuk mondiger dan in mijn tijd (en gelukkig maar). Ik wacht dus maar gelaten de post van school af.

De kinderen vermaken zich tot nu toe best. Gisteren hebben we een belofte aan Quintijn ingelost. Als bioloog in de dop wilde hij namelijk weer eens een keer naar Ecodrome. Ecodrome is waarschijnlijk afgestemd op iets jongere kinderen, maar we hebben ons er gistermiddag prima vermaakt.

In het eerste gedeelte staan veel opgezette dieren. Tenminste, een deel is opgezet, een deel is nagemaakt. Soms had ik geen flauw idee wat nu gewoon een soort van knuffel was en wat ooit echt was… Maar vermakelijk is dit gedeelte wel.

Een hoop opgezette vogels in de boom en daarachter mijn springlevende, grijnzende man:

Freakshow:

Monstertunnel:

Ik zie nu pas dat jongste zijn mobiel een beetje gevaarlijk vasthield in een poging een foto van de otters te maken:

Ik kan me niet herinneren dat we hier de vorige keer aapjes hadden gezien. Misschien heb ik een slecht geheugen of misschien zaten ze destijds gewoon goed verstopt. Maar oooooh, wat zijn die aapjes lief!

Er waren ook Ringstaartmaki’s. En dat vind ik zulke rare beesten, haha. Kijk die ogen dan :)

Het voerapparaat voor de kippen was leeg. Quintijn had er al 50 ct. ingegooid, maar zag het te laat. De vogels stonden al keurig opgesteld achter het hek, af te wachten waar hun (vr) eten nu bleef. Maar helaas… Ook hun strenge blikken konden er niet voor zorgen dat er ineens keer wél voer in het apparaat zat. Sorry jongens!

Darwin heeft een eigen kamer in Ecodrome. Hij zit in een stoel en vertelt over de dingen die hem bezig houdt, zonder te kijken of er ook maar iemand luistert. Zijn vrouw zit bij hem en doet semigeïnteresseerd, maar je ziet gewoon dat ze aan haar boodschappenlijstje denkt.

Waarom Darwin een beetje vreemd praat, wordt al snel duidelijk:

Zijn vrouw is trouwens ook zijn nichtje. Toen heel gewoon.

Onze zoon.

Spinnen!

Ik ben zelf niet echt heel bang voor spinnen. En ook niet voor bijen. Mits ze achter het glas zitten, hahaha!

Waar ik wel bang voor ben: smalle bootjes. Ik heb het kanotochtje dus maar aan de jongens overgelaten.

En dan als afsluiting nog even naar de vissen…

Kan een vis leuk en koddig zijn? Ja! Ik vind van wel! :D

En nu de inwoners zelf

2011-07-16T03:26:00.001-07:00

Ken je dat gevoel? Dat je ergens op vakantie bent en dat je denkt: hier zou ik best willen wonen? Want… hier schijnt altijd de zon, zijn alle mensen vrolijk, is het leven zo gemakkelijk? Ik heb dat regelmatig. Gelukkig weet ik dan maar al te goed dat ik het leven op dat moment bijzonder rooskleurig zie en dat er bij een verhuizing naar het buitenland heel, heel veel komt kijken. En ik weet ook dat het gras aan de overkant prachtig groen lijkt, maar of dat ook werkelijk zo is? De vaste lezers weten vast dat wij graag naar Orlando en omgeving op vakantie gaan. Als vakantieganger beland je daar in een sprookje van Disneyparken, uitgestrekte stranden en vriendelijke mensen. Tenminste, zo ervaren wij dat.

Gisteren was ik iets aan het googelen voor onze vakantie en kwam daarbij op een forum voor de inwoners van Orlando terecht. Al lezende op het forum, ontdekte ik dat de inwoners hun stad zelf toch wat anders ervaren. Nu moet ik wel even zeggen dat ik op een draadje belandde met de volgende titel: ‘Waarom haat jij Orlando?’. Dus negatiever dan dit kan natuurlijk niet.
Maar goed, tijd voor een donkere bril ;) Hier een paar uitspraken die ik al lezende tegenkwam (en waar ik hartelijk om heb gelachen).

Wanneer je hier komt wonen, ga je de Floridiaanse zomers haten. Dat garandeer ik.
Poets je Spaans maar even op. Wanneer je beroofd wordt, zul je begrijpen wat ‘dinero’ en ‘pistolero’ betekent.
Het is hier veel te commercieel. Ik kan niet tegen de ‘cheesiness’ van alles. En op alles, echt alles staat een Disneylogo
Florida is niet voor iedereen. Veel mensen zouden hier niet gelukkig zijn vanwege de luchtvochtigheid, de orkanen, het slag mensen dat hier woont en het feit dat je hier niet zoveel van de vier seizoenen meekrijgt als in de andere staten.
Goede banen zijn in heel Amerika lastig om te vinden. Maar in Florida is het schrikbarend moeilijk.
De meeste mensen die in Orlando wonen gaan zelden naar het strand. Ik ben in ieder geval al tien jaar niet meer geweest. De oceaan zit gewoon vol met surfers en haaien
Oké, ik overdrijf nu een beetje, maar de omgang met de mensen hier is soms te vergelijken met een tandartsbezoek (vast een veel te letterlijke vertaling van mij, maar ik ben dan ook geen profvertaalster ;) Ik ga volgende maand naar San Diego verhuizen, heb veel mensen van daar over de telefoon gesproken, en het verschil is echt ongelooflijk. Er vielen tijdens deze gesprekken lang niet zo vaak stiltes en ik werd niet om mijn oren geslagen met ‘duh’ en ‘geen flauw idee’, wanneer ik een vraag stelde, zoals ik in Orlando gewend ben. Ligt het aan het onderwijs? Of hebben de mensen in Orlando gewoon minder hersencellen?
Voordat je problemen maakt met een inwoner; besef dat veel mensen wachten op een reden om je hoofd eraf schieten.
Ja, en niemand anders vermeldt hoe onbeschoft de mensen hier zijn? Dude, wanneer je hier niet woont, weet je niet hoe gemeen en boos de mensen hier zijn. Mijn vrouw en ik zijn ziek en moe van de manier waarop mensen zich gedragen en met elkaar omgaan in Orlando. Het is meer dan belachelijk.
Er is geen ergere plek om te wonen dan Orlando. Echt, Orlando is de VERSCHRIKKELIJKSTE plek op aarde. Ik ben hier tien jaar geleden komen wonen en mijn leven is in een hel veranderd.

Even voor de goede orde; na dit gelezen te hebben, voel ik me er echt niet minder veilig om en heb ik nog ontzettend veel zin in de vakantie. Orlando is een grote toeristenstad, met de bijbehorende problemen. Zoek negatieve aspecten en je zult ze vinden. Net zoals ik met gemak een lijst met positieve punten op kan stellen.
Maar dat bewaar ik nog even voor straks, wanneer ik er daadwerkelijk ben. No problemo

Vakantiegevoel!

2011-07-11T01:25:00.001-07:00

Het wordt een vreemde week deze week. De schoolvakantie begint officieel pas volgende week, maar deze week wordt er al geen les meer gegeven. De kinderen moeten alleen nog een dag naar school om hun boeken in te leveren. En Quintijn gaat vandaag met zijn klas naar Walibi. Hij heeft er ontzettend veel zin in en verkondigde gisteren al trots dat hij echt overal in durft.

Ja, vind je het gek, de achtbanen zijn er bij onze kinderen met de paplepel ingegoten. Niet dat we wekelijks pretparken afstruinden, maar als we dan gingen waren papa en mama ook niet te beroerd om in de rij van de grootste en hoogste achtbaan te gaan staan. En dan was het wel zo gezellig en veel handiger wanneer de jongens ook meegingen. In de kleinere achtbanen gingen ze met z´n tweeën.

Kijk ze hier dapper zitten in het achterste wagentje van Universal Studios ;)

Quintijn ging dus vanmorgen helemaal heppiedepepie van huis. Zonder rugzak en lopend, want de geluksvogel kan de school vanuit het raam zien. Vanaf de school vertrekken ze met de bus. Uitzwaaien doen we maar even niet. Da’s niet cool, dat snap je wel ;)

Merlijn vindt zichzelf ook een geluksvogel, want hij kan vanmorgen voor het eerst uitslapen. Dat heeft hij ook wel nodig, want net als zijn vader is hij een nachtbraker. Op schooldagen gaat hij meestal om tien uur naar bed, maar uren daarna hoor ik hem boven nog rommelen en regelmatig betrap ik hem op ‘stiekem’ tv-kijken. Echt een punt maak ik daar niet van, want wanneer ik hem dwing om in bed te liggen, ligt hij uren klaarwakker naar het plafond te staren. En dat vindt hij nog veel erger dan een beetje slaaptekort. We gaan thuis relaxed om met Merlijns inslaapproblemen en daardoor is het probleem ook niet echt een probleem. Op andere gebieden worden de touwtjes trouwens, als het nodig is, wel strak gehouden. Toch voelt het soms raar wanneer ik een boom van een kerel, die weliswaar 14 is, met zware stem, baardgroei en voetmaat 47, moet vertellen dat hij zijn kamer moet opruimen. Ja, ik doe het, en hij krijgt me er echt niet onder, maar soms voelt het wat vreemd, haha!

Afgelopen zondag was het hier thuis extra gezellig, want we waren op zoek naar een villa voor onze vakantie naar Florida in december. Er is ontzettend veel aanbod op internet, dus het is nogal een klus. Met veel liefde neemt Michael de voorscreening op zich. En wanneer hij dan een selectie huizen heeft, worden wij erbij geroepen. Dit keer hadden we onze keuze behoorlijk snel gemaakt. Het wordt een huis in Clermont, Orlando. De kinderen sprongen een gat in de lucht omdat het huis aan een meertje ligt. In Florida mag je dan rustig rekenen op nogal wat wildlife. In het gastenboek lazen we dat gasten wasbeertjes, alligators, schildpadden en kraanvogels hadden gespot. Liggend in het zwembad. Dat belooft dus wat!

Wat fotootjes:

De vliegtickets hadden we al een tijdje in onze zak, maar de vakantie is voor mijn gevoel pas echt geboekt wanneer we weten wat ons logeeradres wordt. Het is nog een eindje weg, maar we verheugen ons erop En met 'we’ bedoel ik ook mijn schoonmoeder. Want ook zij is met het Floridavirus besmet en gaat opnieuw gezellig mee!

Stilte voor de storm?

2011-06-28T02:07:00.001-07:00

Hier nog niks te zien, hoor! Op wat sluierbewolking na, hebben we hier niets wat ook maar op onweer lijkt. Ik wacht met spanning af, want als ik de nieuwsberichten mag geloven, barst zo dadelijk de hel los.

Sinds wanneer is een onweersbui trouwens zo bijzonder? De NS heeft haar dienstregeling zelfs aangepast. Dat lijkt me een tikkie overdreven.

Ik vind onweer juist wel knus. Lekker allemaal binnen zitten en veilig vanachter het raam naar het natuurgeweld kijken.

Het fijnst is het natuurlijk wanneer ik weet dat de kinderen ook veilig binnen zitten. Bij voorkeur gezellig bij mij thuis, maar op school is ook goed. De jongens zijn trouwens allebei in slippers en en korte broek naar school vertrokken, helemaal in de prévakantiemood ;) Die zien dat buitje echt niet aankomen, hoor.

Ook leuk: vlak na een onweersbui naar buiten gaan (met de hond die hoognodig moet). Wandelen door een schone wereld, blinkend onder een voorzichtig zonnetje. Tegen een buurtgenoot zeggen: “Hoorde je die klap?” en “Verderop is een boom omgewaaid,” en dan weer verder wandelen. Natuurlijk is het wel de bedoeling dat de bomen in míjn tuin niet omwaaien, hè. Het moet wel ´ergens aan de overkant´ zijn, ofzo.

We zullen zien hoe het gaat. Tot nu toe is het nog heerlijk vredig in huize Luckylane…

Update 15.51

Een uurtje geleden vielen er misschien drie spatjes en heb ik snel nog een tuinkussen binnengehaald. Maar nu is het stralender dan ooit. De ANWB raadt mensen aan om vroeg vanaf het werk naar huis te vertrekken, nog steeds vanwege het naderende noodweer, maar ik moet het nog zien!

Update 21.09

En toen werd het dus ineens donker en begon het te onweren. Nou, nou, alsof we dat nog niet eerder hebben meegemaakt, zeg ;) Ik denk dat het al met al een uur, anderhalf uur duurde en daarna werd het stil buiten. Geen grote hagelstenen en noodweer zou ik dit ook niet willen noemen. Stiekem vind ik het een beetje jammer. Trouwens, wel fijn dat de boel nu een beetje afgekoeld is!

Uitzwaairitueel

2011-06-15T07:59:00.001-07:00

Wanneer je kinderen op de middelbare school zitten, is uitzwaaien eigenlijk ´not done´. Eigenlijk, zeg ik, want ik zwaai mijn jongens nog graag en veelvuldig uit. Mijn oudste, die over het algemeen lak heeft aan wat een ander vindt, vindt het allemaal wel prima. Bij de jongste moet ik het allemaal wat voorzichtiger aanpakken. Niet heel hard roepen: “Nou, dág moppie, niet vergeten tussen de middag je boterhammetjes op te eten, hoor!” En al helemaal niet wanneer er net een groep scholieren langsfietst. Ook het uitzwaaien in ochtendjas, met krulspelden in, met uitgelopen make-up of in bloot nachthemdje is niet iets wat zomaar kan. Mocht ik aan een van bovenstaande kenmerken voldoen, dan dien ik me tijdens het uitzwaaien achter de voordeur te verschansen. Het is al helemaal niet cool om je in de voortuin te posteren en te blijven zwaaien tot je kind uit het zicht is. Dat kun je een jongen van 13 of 14 gewoon niet aan doen.
Helaas.

Iedere ochtend pakken de kinderen hun fiets uit het tuinhuisje in de achtertuin en rijden dan via het steegje langs het huis naar de straat. Op dagen dat ik het slim speel, stel ik me in het steegje op. Daar kan ik ze ongegeneerd gedag kussen en van studie- en verkeersadviezen voorzien. Weten de kinderen zich uiteindelijk los te wrikken en beginnen ze te fietsen dan staan ze regelmatig halverwege het steegje op de rem. Vaak brullen ze dan: “Aaaaaargggh, spinnenwebben!” terwijl ze wild om zich heen slaan. Andere keren krijsen ze: “Aaaaaaauw! Doorns! Wanneer gaat papa die rozen bijsnoeien!” Een beetje gedemotiveerd klimmen ze vervolgens weer op hun fiets om aan het einde van het steegje bijna van de fiets te vallen wanneer ik brul: “Remmen, hoor!” Dit doen ze altijd braaf, waarna ze om de bocht verdwijnen.

Soms is hiermee het uitzwaaien ten einde. Andere keren gaat na twintig tellen de bel. Eén van de kinderen staat dan voor de deur met een korte mededeling. `Gymspullen´. Of ´telefoon´. Meestal loop ik even naar binnen om het voorwerp te pakken. Daarna vertrekken ze weer. Omdat we het uitzwaairitueel dan al hebben gehad, houden we het dit keer bij een kort “Doei”.
Als het goed is heb ik nu een paar uur de tijd om te werken of iets aan het huishouden te doen. Haast is geboden, want een kind op het voortgezet onderwijs kan iedere moment weer voor je neus staan met de mededeling dat er ‘uitval’ was. Het wederzien kan wel eens eerder plaatsvinden dan je gepland had!

To do

2011-06-13T12:05:00.001-07:00

Net zoals veel van jullie werk ik regelmatig met een ´to do lijstje´. Bij mij is het meestal een handgeschreven lijstje in mijn agenda of in een schrift. Dat lijstje in elkaar knutselen gaat me prima af. Het afwerken ervan levert nog wel eens problemen op. Dat heeft meerdere oorzaken. Oké, soms hoef ik de oorzaak niet ver te zoeken en heb ik mijn dingen niet voor elkaar vanwege een luie dag. Misschien niet altijd gepland, maar in ieder geval helder genoeg.

Het gebeurt ook wel eens dat ik bij het opstellen van mijn lijstje te ambitieus ben geweest en dat de dag gewoon te weinig uren heeft. Soms geeft dat een wat gefrustreerd gevoel, maar meestal ben ik blij met hetgeen ik wel heb weten te bereiken. Als het goed is, heb ik die dag lekker aan mijn lijst gewerkt en kan ik de nodige dingen wegstrepen.

Dan is er dan een derde oorzaak dat regelmatig roet in het eten gooit. Dat is mijn gebrek aan concentratie! Wat voor taak je ook te volbrengen hebt; het is noodzakelijk dat je je aandacht erbij houdt. Mijn aandacht holt vaak van het ene naar het andere onderwerp. Zo kan het voorkomen dat ik begin met stofzuigen, maar dan ineens bedenk dat ik binnenkort naar de tandarts moet en dat ik het kaartje met de afspraak al een tijdje niet heb gezien. Ik zet de stofzuiger uit en begin een intensieve speurtocht naar dat kaartje. Terwijl ik hiermee bezig ben, denk ik aan de boodschappen die ik later die dag in huis moet halen en zo komt het dat ik ineens voor een open kast sta om te controleren of ik nog vuilniszakken heb. Mijn ogen zoeken de inhoud van de kast af en blijven hangen bij een paar schoenen. Schoenen die ik samen met schoenen uit de garage naar de kringloop zou brengen. Ik doe de kastdeur weer dicht en loop naar de garage om schoenen te verzamelen. Dan bedenk ik dat ik hiervoor een vuilniszak nodig heb. Maar hebben we die nog wel? O ja, daar was ik juist naar op zoek! Ik loop terug naar de kast voor de vuilniszakken, maar vind ze niet. Even op het boodschappenlijstje schrijven. Ach ja, natuurlijk weer geen blocnote te bekennen! Wacht, ligt er niet één boven op mijn nachtkastje? Ik spurt naar boven. Op mijn nachtkastje zie ik ook een bibliotheekboek die ik eigenlijk al best lang heb. Misschien is deze wel te laat, bedenk ik bezorgd. Laat ik dat online maar even controleren. Naar beneden dus en de laptop aan...

En dit is wat ik dan bedoel met aandachtsproblemen. Ik vind het zelf verschrikkelijk wanneer ik zo bezig ben. Ik lijk dan wel een dolgedraaide hamster in een tredmolen. Op deze manier worden dingen maar half afgemaakt en blijf ik met een gefrustreerd gevoel achter. Wat ik doe om mezelf toch een beetje in de goede richting te sturen is werken met een stopwatch. Hierbij hou ik de Flylady formule aan.

Flylady is een Amerikaans dame die een website heeft, waarop ze huishoudtips geeft. Je kunt je inschrijven voor haar emails. In die mails vertelt ze per dag, per week en per maand wat je huishoudelijke taken zijn. Tussen neus en lippen door adviseert ze je ook over je gezondheid (Beweeg 15 minuten per dag! Drink genoeg water!) en je huwelijk (Fryday night date night!).

Je zal je echt een beetje in de website moeten verdiepen om te achterhalen hoe de Flylady methode precies werkt. Ik hou me niet in alles aan de Flylady huishoudroutines. Maar wat me in al die jaren is bijgebleven en wat ik redelijk consequent gebruik is het gebruik van een stopwatch. Flylady werkt namelijk in kwartiertjes (mag toch hopen dat dit kwartiertje niet op je date night geldt ;D). Wanneer je iets moet doen, zet je je stopwatch (ik gebruik de stopwatch op mijn telefoon) op 15 minuten en werk je, zonder je aandacht te verslappen, aan één stuk door. Als je stopwatch afgaat, stop je er pas mee. Als je heel veel moet doen, doe je 3 keer 15 minuten. Daarna neem je een kwartier pauze om daarna aan de volgende 3 keer 15 minuten te beginnen. Op deze manier kun je heel wat werk verzetten. Ik vind zelf het werken met een stopwatch ideaal omdat er een duidelijk begin en einde is. En ik geef mezelf geen ruimte om af te dwalen.

Wanneer ik achter mijn laptop aan het werk ben, pas ik een andere methode toe. Voor schrijven gebruik ik de website van mytomatoes. Ook dit is een stopwatch, maar je werkt bij deze methode 25 minuten achter elkaar. Na de 25 minuten mag je 5 minuten pauze nemen. In die pauze kun je bijvoorbeeld je email checken of online nieuws lezen. Daarna begin je aan de volgende 25 minuten. Je doet 4 keer 25 minuten met tussendoor een pauze van 5 minuten. Na je vierde tomato (ja, zo noemen ze dat dan :D), neem je 25 minuten pauze. Daarna begin je aan het volgende blok van 4 keer 25 minuten. Ik probeer zelf altijd minimaal acht tomatoes op een dag te doen. Het mooie is dat er na iedere 25 minuten gevraagd wordt in te vullen wat je gedaan hebt. Dat wordt netjes bij gehouden in een overzichtje. Zo kun je aan het einde van de week precies zien hoeveel uur je gewerkt hebt en wat je gedaan hebt.

Ik ben me er van bewust dat er ontzettend veel van dit soort methodes bestaan. Of het ook voor je werkt is persoonlijk. Zelf profiteer ik in ieder geval al jaren van bovenstaande methodes. Mijn hyperactieve gedachten blijven zo nog redelijk binnen de perken.

fotogeniek

2011-06-11T14:52:00.001-07:00

En dat is ie! ;-)

Villa Magdalena

2011-06-09T10:14:00.001-07:00

Santa Montefiore

Het kleine meisje stond voor de imposante zwarte hekken van Villa Magdalena en tuurde de oprijlaan af...

Het is de eerste keer dat ik een boek van Santa Montefiore heb gelezen en ik ben gelijk fan! Dit boek heeft alles waar ik van hou: mysterie, romantiek en prachtige sfeerbeelden. Omdat een groot deel in Toscane afspeelt krijgt je er een echt zomers gevoel bij.

In het boek wordt er tussen twee verhaallijnen gewisseld.
Eén verhaal speelt zich in 1966 in Toscane af. Een klein meisje staat bij een afgebrokkelde muur te kijken naar een prachtig landgoed. Het is een arm meisje met een moeilijk leven. Wanneer ze naar de prachtige tuinen van het landgoed gluurt, kan ze voor even ontsnappen aan haar eigen mistroostige realiteit. Op een dag ontdekt Dante, de zoon des huizes, haar. Hij nodigt haar uit om samen met hem over het landgoed te lopen. Vanaf het allereerste moment is er iets bijzonders tussen de twee. Op dat moment is Floriane nog een kind, maar wanneer ze elkaar 5 jaar later opnieuw ontmoeten, krijgen ze een verhouding. Een verhouding die door de buitenwereld niet geaccepteerd wordt, omdat ze uit verschillende sociale klassen komen.
Het andere verhaal speelt zich in het nu af, in een klein plaatsje in Engeland. Marina leidt een sfeervol hotel aan zee dat helaas met de nodige financiële problemen kampt. Marina is een vrouw dat zwaar onder een geheim uit haar verleden gebukt gaat. Ook de problemen met haar nukkige stiefdochter maken haar erg verdrietig. Het hotel probeert ze te redden door een inwonende kunstenaar schilderworkshops te laten geven. De schilder die ze inhuurt is een knappe, charmante Argentijn. Iedere vrouw valt voor hem; van bejaarde hotelgasten tot de jonge receptioniste. Maar vooral de stiefdochter van Marina is nogal van hem gecharmeerd.

Ooooh, wat een heerlijk wegdroomboek is dit zeg. Wat weet de schrijfster de hoofdpersonen en de complexe onderlinge relaties goed neer te zetten. Dit boek is absoluut perfect voor de vakantie. Wel een beetje balen dat het boek nu uit is, maar gelukkig heb ik gezien dat deze schrijfster nog veel meer boeken op haar naam heeft staan. Ik kan nog even vooruit!

Overdaad

2011-05-27T11:59:00.001-07:00

Ja, dat vind ik dus. Ik vind pioenrozen weelderig, overdadig, luxueus. Ik vind het de mooiste bloemen ter wereld. Vooral van de pastelroze ben ik helemaal weg. Geen idee wat voor een soort het is, maar ze staan geweldig in de tuin.

Alle credits gaan natuurlijk weer naar Michael die naast zijn drukke baan de tuin tot in de puntjes bijhoudt en zorgt dat alles groeit en bloeit en daar maar staat te pronken. Mij hoor je niet klagen ;)

Sportuurtje

2011-05-23T05:19:00.001-07:00

Diëten is niet mijn ding. Ik hoef alleen maar naar het getal op de weegschaal te kijken om dit bevestigd te zien. Natuurlijk heb ik in het verleden wel eens een dieet uitgeprobeerd.

Als jong meisje was ik niet dik, maar wilde ik een keer een paar kilo kwijt. Ik hoorde toen iets over het eierdieet. Gewoon drie hardgekookte eieren op een dag eten en verder niets (ik denk dat ik de hardcore variant had). Naïef als ik op die leeftijd was, klonk het me wel goed in de oren. Met een dieet waarbij ik zo weinig mocht eten, zou ik vast en zeker snel die paar kilo’s kwijtraken, zo redeneerde ik. De eerste dag was al echt afzien. De tweede dag was een marteling en had ik het gevoel dat ik ieder moment kon flauwvallen. De derde dag werd mijn oogwit geel en gaf ik er de brui aan.

Weight Watchers heb ik ook eens uitgeprobeerd. Het dieet was nog best te doen, maar weet je wat ik aan dit afvalprogramma zo verschrikkelijk vond? De bijeenkomsten! De vrouwen die de zaaltjes tijdens deze meetings bevolkten waren van het type Libelledag / huishoudbeurs. Ik wil niemand beledigen, maar ik voelde me er gewoon niet prettig bij. In mijn ogen waren de bijeenkomsten benauwend en truttiger dan truttig. Het kan best zijn dat die bijeenkomsten voor een ander heel goed werken, maar ik werd er alleen maar heel ongelukkig van. Natuurlijk kun je tegenwoordig het Weight Watchers programma ook per post volgen. Tot nu toe heb ik nog niet de behoefte gevoeld om een poging te wagen.

Wat ik op zich wel een fijn vind werken is calorieën tellen. Ik heb daar een boekje voor waar bijna alles in staat. Het probleem met calorieën tellen is echter dat je er steeds luier in wordt. In het begin schrijf je alles op. Na een paar dagen denk je: ik onthoud het wel even en schrijf het straks op. En later, wanneer je nog langer bezig bent, ken je de caloriewaarde van veel voedingsmiddelen uit je hoofd en denk je dat je alles wel in je hoofd kunt uitrekenen en schrijf je tenslotte niets meer op. Nou ja, hoe het dan verder afloopt met mijn afvalplan laat zich raden, natuurlijk.

Ehm, wat heb ik nog meer uitgeprobeerd? O ja, gewoon de tussendoortjes laten staan. Drie, hooguit vier maaltijden op een dag en daarnaast niet snacken. Hier val ik goed van af, want juist van die tussendoortjes kom ik aan. Ik ben echt een grazer. Het is niet zozeer dat ik grote, vette maaltijden eet, maar meer dat ik tussen maaltijden door kleine dingetjes eet. Een handje chips, een dropje, een ijsje… Helaas is dit dus ook mijn zwakke plek. Ik ben een emotionele eter en als de dag even niet lekker vlot, ruk ik al snel de koelkast open. Het is zoals een ander naar een sigaret of een glas wijn grijpt. Voor mijn gevoel heb ik het nodig. Ik kan de meest fantastische voornemens maken, maar ik vind het echt heel moeilijk om tussen de maaltijden door niets te eten. Tot nu toe is het me dus nog niet gelukt om de tussendoortjes te laten staan. Niet langer dan een paar dagen, tenminste.

Nog een dieet dat ik ooit heb gevolgd: het ziekenhuisdieet. Oorspronkelijk in elkaar gedraaid voor mensen die vlak voor een operatie flink wat kilo’s willen verliezen. Het dieet staat ook bekend als het ‘vetvrij dieet’. Nou, dacht ik, als het van het ziekenhuis afkomt, moet het wel goed zijn. Wanneer ik dit dieet nou eens een paar weken volg, raak ik misschien wel 5 kilo of meer kwijt. Hier vond ik het dagmenu. Een groot pluspunt vond ik dat je er niet veel aparte dingen voor in huis hoefde te halen. Gemak dient de mens immers!
Ik heb het dieet twee weken gevolgd. Tijdens die periode verging ik van de honger, was ik megachagrijnig en kon ik alleen maar aan eten denken. Toen ik aan het einde van de twee weken op de weegschaal ging staan, bleek ik één kilo afgevallen te zijn. EEN kilo maar! Nou ja, ik vond dat totaal niet in verhouding staan met de lijdensweg die ik had afgelegd, dus dat dieet werd zo snel mogelijk aan de kant gegooid.

Ik zeg wel eens voor de grap dat het beste dieet voor mij zou zijn wanneer ik ergens in de rimboe word gedumpt. Geen mens in de buurt, geen koelkasten, geen restaurants. Alleen ik en mijn zelfgemaakte pijl en boog. Geef me een week of vier om de bewoonde wereld te bereiken. Ik zie de krantenkoppen al: ‘Vrouw bereikt na een helse tocht van vier weken de bewoonde wereld!’ En daarbij dan een foto van mij; zongebruind en lekker slank ;D

Goed, dit zijn een aantal van mijn mislukkingen op een rijtje. Al een tijdje heb ik geen zin meer om aan mislukking numero zoveel te beginnen en dieet ik helemaal niet meer. Dan maar wat voluptueuzer *kuch*. Om toch lekker in mijn vel te zitten, heb ik mijn focus steeds meer op lichaamsbeweging gelegd. Het begon met de aanschaf van de Wii. Ik kwam er al snel achter dat veel Wii games eigenlijk niets met gamen te maken hebben, maar dat het workouts zijn. Ooit logde ik er al eens over. Een tijdje terug ben ik overgestapt op workout dvd’s. Ik begon met een yoga dvd. Daarnaast ben ik Callanetics gaan doen (ja, dat bestaat dus nog!) en een cardio dvd is in bestelling. Ik sport tegenwoordig iedere dag een uurtje en voel me tien keer fijner en energieker dan een tijdje terug. En zomaar, zonder dat ik het gepland heb, ben ik een aantal kilo’s afgevallen! Dat is natuurlijk een mooi bijverschijnsel en ik hoop dat dit zich doorzet. We zullen zien. Het is niet mijn hoofdmotivatie. Mocht de weegschaal dus weer tegenvallende resultaten aangeven, dan zal ik de handdoek niet in de ring gooien. Ik ga hoe dan ook door met sporten, want ik voel me er superlekker bij!

Geen woorden

2011-05-18T11:43:00.001-07:00

En toen werd het stil op mijn blog… Het is hier de laatste tijd natuurlijk ook al behoorlijk rustig, maar dit is volgens mij echt een dieptepunt. En dat terwijl het leven hier gewoon doorgaat.

Ik werk gewoon en doe daarnaast braaf mijn workout dvd´s.

Lester houdt me dan met één oog in de gaten en vertikt zelf ook maar één poot te verzetten. Maar hé, je bent huishond of niet…

De kinderen hebben het druk met school, sport en vriendjes.

Er waggelen kleine donzige beestjes langs het huis, want ja, het is natuurlijk weer voorjaar.

Alles, echt alles gaat hier dus gewoon zijn gangetje. Het is hier nog steeds zo spannend of saai als een tijdje geleden. Met het verschil dat ik er niets meer over te zeggen heb. Mijn woorden zijn even op lijkt het. Hmm, een midlifecrisis zijn we al ver, ver voorbij. Wat zal het nu eens zijn? ;)

13 jaar!

2011-05-10T11:10:00.000-07:00

En toen had ik sinds vandaag ineens een jongen van 13 en een jongen van 14. Quintijn is vandaag jarig en heeft het zondag gevierd. Het was heerlijk weer, dus we konden lekker BBQ-en. Natuurlijk was het ook Moederdag. Omdat mijn schoonmoeder toch op de verjaardag van Quintijn zou komen, hebben we dit tegelijkertijd gevierd.

Heel vreemd voor mij, maar ik heb afgelopen zondag niet eens foto’s genomen. Blijkbaar vergeet ik niet alleen om te loggen, maar vergeet ik ook alles op de gevoelige plaat vast te leggen. Een slechte zaak, vind ik ;) dus, ik ga proberen dit weer om te gooien.

Quintijn heeft voornamelijk geld voor zijn verjaardag gekregen. Nu hij dertien is, wil hij net als zijn broer een folderwijk. Ik moet alleen wel even kijken wat voor een wijk dit gaat worden. Merlijn heeft een jaar lang een vaste wijk gehad, maar werd ontslagen omdat Interlanden ermee stopte. Vervolgens nam hij een nieuwe wijk waarbij hij de folders zelf moest vouwen. De eerste week leek het nog mee te vallen; het vouwen koste ongeveer twee uur, het lopen drie uur. De week daarop kregen we echter zo’n lading folders bezorgd, dat ik bijna een beroerte kreeg. Gelukkig had Merlijn vakantie en kon hij de tijd nemen voor het vouwen. Maar met hulp van zijn broertje was hij nog vijf a zes uur kwijt aan het vouwen. En dan had hij nog niet eens gelopen! Deze week waren het nog meer folders! De folders moeten op maandag en dinsdag bezorgd worden, maar dat zijn net lange schooldagen voor Merlijn. Op maandag heeft hij acht lesuren, op dinsdag zeven… De folders gaan er dus uit! En we gaan kijken of we een wijk kunnen krijgen waarbij de folders weer geseald worden geleverd.

Quintijn mocht kiezen wat hij vanavond wilde eten en dat werd kip, haha. Haha, ik ben niet verbaasd, want onze jongste noemen we al sinds zijn derde de kippenkoning ;) Ik hoef dan denk ik ook niet uit te leggen dat KFC favoriet bij hem is. Als we in Almere zijn, schieten we daar wel eens binnen en wanneer we in Amerika zijn (december weer!) kan hij zijn lol helemaal op. Maar vanavond kip uit de oven voor de jarige Job!

Pasen op het strand

2011-04-25T12:11:00.001-07:00

Warmst gemeten Pasen ooit. Ja ja, nu weten we het wel. Wij hebben er uitgebreid van genoten met een BBQ op eerste én tweede paasdag. Met geluier in de tuin en een bezoekje aan een strandje. Ik ben zo blij dat er op Pasen niet zo’n druk ligt als op de Kerst. Niks geen verplichtingen, stress en meer van dat gezeur wat je zo wel eens met de feestdagen hebt. Alleen maar genieten van het heerlijke weer.

We gingen naar een hondvriendelijk strandje in Zeewolde. Een duik in het koele water was Lester wel gegund.

Nu moet je weten dat Lester nog nooit echt gezwommen heeft. Vorig jaar zomer was hij immers nog in opleiding voor blindengeleidehond en een blindengeleidehond mag dan absoluut niet zwemmen (ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom dat niet zo’n goed idee is :D). We waren dan ook benieuwd hoe hij het water zou vinden en of hij er wel in zou durven.

Lester was blij met de ontdekking dat er aardig wat soortgenootjes op het strand rondrenden en concentreerde zich eerst op de kennismaking met hen.

Als spelende met zijn nieuwe vrienden ging hij steeds verder het water in.

Ja ja, zo lijkt het al een heel stoer hondje, hè. Toch vond hij het in de eerste instantie niets om dieper het water in te gaan, ook al zagen wij in de verte honden baantjes van olympische afmetingen trekken.

Tot Quintijn het water in ging. Toen was het ineens wel interessant om de boel wat verder te verkennen.

Lester ging steeds dieper. Af en toe dook hij Quintijns armen in. Je weet immers maar nooit, haha.

Maar hij werd al snel dapperder en toen was hij ineens echt aan het zwemmen! O, en de gespierde kerel op de voorgrond is Merlijn die ondertussen ook het water ingedoken was. Tjonge jonge, waar blijft de tijd? Het lijkt gisteren dat ik dit soort uitstapjes maakte, terwijl hij in het kinderzitje achter op mijn fiets zat. Dat was dezelfde tijd dat de kinderen gewoon nog ‘s avonds om zeven uur naar bed gingen (tegenwoordig zijn zij nog wakker en alert, terwijl ik ingedut op de bank lig). Maar goed, ik dwaal af…

Kijk daar heb je onze held!

Lester is geen gewone hond, maar een beach hond! Ik denk dat dit voor herhaling vatbaar is!

Toen we aan het einde van de middag thuiskwamen, gingen we weer aan de BBQ. Zoals gewoonlijk afgesloten door het roosteren van marshmallows.

De tuin zag er ondertussen in de avondzon op z’n best uit.

Lester ontfutselde zijn baasjes de laatste hapjes BBQ-vlees en viel vervolgens in een diepe slaap…

Ik denk dat ik weet waar hij van droomt.

Takkezooi

2011-04-18T23:51:00.001-07:00

Als kind was ik altijd jaloers op andere kinderen die iets verzamelden. Kinderen met een postzegelverzameling, een kauwgumplaatjesverzameling of een collectie suikerzakjes. Mijn verzamelingen kwamen niet van de grond. Ik ben wel eens aan zo´n suikerzakjesverzameling begonnen, maar na twee dagen vroeg ik me dan af wat in vredesnaam het nut ervan was en gooide de handdoek in de ring. Ook begon ik eens aan een postzegelverzameling (dat was toen zelfs een tijdje een soort van hip), maar na een week bedacht ik dat barbies sparen beter bij me paste. Niet veel later was ik bezig met een stenenverzameling, want ja, grillig was ik ook.

Het lijkt erop dat ik die besluitenloosheid aan mijn kinderen heb doorgeven. Al meerdere keren heb ik ze, met een soort van opluchting in hun stem vanwege het feit dat ze het ein-de-lijk gevonden hadden, horen zeggen dat ze vanaf nú, en vul het woord zelf maar in, schelpen, munten, dierenboeken, Disneybeeldjes, kaarten, modelautootjes, enz, zouden gaan sparen. Om een week later weer met iets anders te beginnen. Het zit er niet in dat er ooit iemand van ons gezin in Hart van Nederland verschijnt om de kijker naar de, tot museum verbouwde, bovenverdieping te leiden. Wij zullen nooit vol overgave vertellen over dat ene speciale item dat we in het buitenland op de kop getikt hebben en nu drie keer zoveel waard is. Helaas.

Maar nu! We hebben eindelijk een echte verzamelaar in huis. Iemand die niet denkt, maar doet. Iemand die kordaat op zijn doel afgaat, hoekjes en gaatjes afstruint, soorten en maten grondig met elkaar vergelijkt. Mocht een item de selectie doorstaan, dan wordt deze naar de tuin gesleept en liefdevol bij de rest van de verzameling gelegd.

Lesters takkenverzameling groeit met de dag, want hij pakt zijn hobby serieus aan. Om eerlijk te zijn vind ik dat het ondertussen een behoorlijke takkezooi wordt in onze achtertuin, maar de hond ziet er iets heel anders in. Waarschijnlijk is dat het geheim van de echte verzamelaar; iets moois zien in iets wat voor een ander wellicht waardeloos is. Hoe dan ook, het wordt nu wel een beetje vol, daar op het gazon. Gelukkig weet Michael wel raad met een paar takken teveel. Nu maar hopen Lester niet door heeft dat zijn verzameling gaten vertoont. Vind ik ook weer zo sneu.

Tulpenmanie

2011-04-17T10:36:00.001-07:00

Tulpenmanie, ik heb er nooit zo´n last van gehad. Op de een of andere manier konden tulpen me gewoon niet zo bekoren. Maar nu er in onze tuin, dankzij de-man-met-de-groene-vingers, allerlei soorten groeien en bloeien, moet ik bekennen dat ik ze toch wel heel mooi vind. Dat is maar goed ook, want de tulp is toch typisch Nederlands. Tulpen doen het in ons landje nu eenmaal goed omdat ze een koude winter en een koude nacht nodig hebben om te kunnen groeien. O, en weet je waar de meeste tulpenvelden in Nederland te vinden zijn? Hier in Flevoland! Dus ik kan niet om die tulpen heen. Dan is het maar goed ook dat ik ze steeds mooier ga vinden!

Lijsten

2011-04-14T11:24:00.001-07:00

Nu onze muren beneden geschilderd zijn, wil ik wel eens wat andere dingen ophangen. We hebben al eeuwen dezelfde foto´s in dezelfde lijsten boven de bank. Er waren wel steeds plannen om andere dingen op te hangen, maar verder dan die plannen is het nooit gekomen. Daarbij hebben we in de kast een plekje met een aantal mooie lijstjes, maar die lijstjes zijn al tijden gewoon LEEG. Ja, tijd voor verandering dus. Tijd om plannen die ik al langere tijd had tot uitvoering te brengen!

Allereerst heb ik de lijsten in de kast gevuld. Dat kostte weinig tijd en was heel gemakkelijk. Waarom het in vredesnaam jaren moest duren voordat ik dit voor elkaar kreeg? Ik heb geen flauw idee. Het is de bedoeling dat er in de loop van de tijd nog meer lijstjes bij komen.

De volgende muur die aan de beurt was, was een muur bij Quintijn op de kamer. Quintijns kamer is onlangs geschilderd en hij wilde graag wat foto’s ophangen. Ik heb hiervoor een aantal zwarte lijsten gekocht en in overleg met Quintijn heb ik online foto’s in verschillende formaten besteld. Toen de foto’s in de lijsten waren gedaan, bekeek ik hoe ik ze aan de muur wilde hebben. Om het karweitje gemakkelijker te maken heb ik krantenpapier op maat geknipt en op de plaats gehangen waar de lijsten moesten komen. Dat zag er zo uit:

Daarna kwam de man met de boor ;-)

En dit was het resultaat:

Zoals je ziet hang ik gezellig naast een alligator en zijn er een aantal palmbomen te spotten. Behalve papa, mama en de vakantie zijn de huisdieren ook niet vergeten.

Ik vind dat het leuk geworden is en ga nu over tot het aanpakken van de volgende muur. Dat wordt de muur achter de bank. Ik heb al een paar lijsten gekocht, maar er zullen er nog een paar bij moeten komen. En dit keer is het niet de bedoeling dat het jaren gaat duren!

Doelstelling

2011-04-10T02:17:00.001-07:00

Tegenwoordig word je aangemoedigd om alles uit je leven te halen en zoveel mogelijk je doelen na te streven. Op internet zijn er hele lijsten in de omloop waar je al je wensen netjes geordend bij kunt houden. Zo heb je 43 things en het Day Zero project. Ook ik ben wel eens begonnen met het opstellen van zo´n lijst. Er veel mee bereikt heb ik niet. Meestal vergat ik na een tijdje gewoon om er aandacht aan te besteden. Kun je nagaan hoe belangrijk doel nummer zoveel voor me was.

Natuurlijk zijn er dingen die ik in mijn leven nog hoop te bereiken en hoop te doen. Maar als ik één doel zou mogen overhouden, één ding zou mogen uitkiezen waarvoor ik leef, dan is het dat ik wil dat de kinderen gelukkig zijn en dat ik ze mag zien opgroeien tot gelukkige volwassenen. Dat is alles.

De afschuwelijke berichten van gisteren hebben me dan ook behoorlijk verontrust. De wereld blijkt zo in elkaar te zitten dat je op een zonnige zaterdag naar een winkelcentrum kunt gaan en door een gek neergeschoten kunt worden. Je kunt je vijfjarige kind stevig bij de hand vasthouden en toch kun je er niet voor zorgen dat hij veilig is. Je kunt met Koninginnedag naar een optocht gaan kijken en opzettelijk door een idioot doodgereden worden. En ook dan kun je je kind niet beschermen.

Ellende als dit is niet langer iets wat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt. Het geeft me een onveilig gevoel. Ik ben niet zozeer bang voor mezelf. Het is vooral mijn moederhart dat bloedt. Ik wil vertrouwen kunnen hebben in de toekomst van de kinderen, maar dat vertrouwen begint de laatste tijd steeds meer te wankelen. Gelukkig hebben mijn kinderen dat vertrouwen nog wel. Misschien moet ik meer naar hen kijken, zodat ik leer om bij de dag te leven. Geluk zit niet in de toekomst of het verleden. Geluk zit in het moment zelf. Kinderen weten dit beter dan wie dan ook.

De Mooiweerman en de evenredigheidstheorie

2011-04-09T01:42:00.001-07:00

Ik vraag het me echt af; wat gebeurt er met de tijd wanneer je ouder wordt? De tijd gaat sneller, lijkt constant tussen mijn vingers door te glippen. Jullie begrijpen nu natuurlijk ook gelijk waarom ik niet meer zo veel blog, haha. Allemaal de schuld van vadertje tijd die de laatste tijd echt met me loopt te dollen. Ik heb het niet alleen over dagen, weken, jaren die sneller voorbijgaan, maar ook over dat het lijkt alsof er minder minuten in een dag zitten. Je werkt eens een beetje, doet eens een wasje, kookt een maaltijd en kijk, de dag is alweer voorbij. Je leest even de krant op internet, loopt een stukje met de hond en hup, het is alweer tijd om naar bed te gaan.

De algemene verklaring voor dit fenomeen is dat je minder beleeft dan wanneer je jong bent en dat daardoor de tijd sneller lijkt te gaan. Klinkt leuk, maar ik geloof er niets van. Goed, niet alles is meer zo nieuw en indrukwekkend, maar er gebeurt nog genoeg, hoor. Juist deze periode met opgroeiende kinderen vind ik behoorlijk intens.

Ik las hier over de evenredigheidstheorie. Een heel ingewikkeld verhaal, maar het komt erop neer dat een week voor een baby van twee maanden 10% van zijn leven inneemt. Ben je 80, dan zal die week 1% van je leven innemen. Voor de 80-jarige duurt dat jaar in verhouding dus helemaal niet zo lang.

Nog een theorie: naarmate je ouder wordt, gaat je stofwisseling langzamer werken. Kinderen hebben een snellere ademhaling en een snellere hartslag. Je zou kunnen zeggen dat hun klok sneller loopt dan die van jou.

Deze laatste biologische verklaring klinkt me eigenlijk het meest logisch in de oren. Maar, zoals met alles, zal de waarheid wel in het midden liggen. Een combinatie van factoren zorgt ervoor dat ik voor mijn gevoel de kerstspullen net opgeborgen heb en de paaszooi alweer tevoorschijn mag trekken. Mijn paasversieringen zijn wel een stuk bescheidener dan mijn kerstversieringen, hoor. Eigenlijk heb ik al bijna genoeg aan de bloemen die buiten in de tuin staan te schitteren.

Ja, hier kan geen paasversiering tegenop, hè. Het helpt ook niet dat mijn kuikentjes van vorig jaar een beetje geplet zijn en er daardoor een beetje sneu uitzien…

Mijn paastakken zijn gewoon een paar kunstbloesemtakken. Voldoet prima, vind ik ;)

Nou ja, terug naar de echte bloemen weer.

Lester is met dit weer veel in de tuin te vinden. Hij is een echte mooiweerman, zeg maar. Net als de rest van het gezin.

Gestolen uurtje

2011-03-28T14:13:00.001-07:00

Ons weekend duurde zomaar een uur korter. Ik was het absoluut niet eens met het ingaan van de zomertijd, maar helaas heb ik op dit gebied maar weinig in te brengen. Michael stelde nog voor om hier thuis gewoon onze eigen tijd aan te houden, maar ik ben bang dat dit niet gaat werken met school en andere afspraken. Helaas…

Zondagochtend moest Merlijn sporten. Hij had wedstrijden in Spijkenisse en de afspraak was dat we om 8.00 voor de sporthal zouden verzamelen. Door het verzetten van de klok, was dat dus eigenlijk 7.00. Jah, een klein beetje vroeg voor de zondagochtend. Ik was niet echt dolenthousiast die ochtend, hoor. Van Merlijn en Michael kan ik hetzelfde zeggen.

Toen we eenmaal in Spijkenisse waren en de wedstrijden waren begonnen, viel het allemaal best mee. Het was leuk om Merlijn te zien spelen, de zon scheen en Lester vermaakte zich met een paar andere honden en met het blaffen naar de bal. Het team van Merlijn moest vier wedstrijden spelen. Ze wonnen er twee en verloren er twee.

Michael en ik zijn beiden geen figuren die hard schreeuwend langs de kant hun kind staan aan te moedigen. Tuurlijk, we moedigen wel aan, maar als het allemaal wat minder gaat, is het ook goed. Het plezier van het spel staat voorop. Sommige ouders zijn een eh… tikje fanatieker. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Wat ik echter ook zag was dat er ouders waren die hun kind enorm onder druk zetten om te winnen. Wanneer het op een verlies uitloopt, staat zo’n kind te huilen en staan diezelfde ouders hun kind te troosten. Tja, vind je het gek dat het op tranen uitloopt wanneer je er zoveel druk achter zet…

Daar, in Spijkenisse, werden we aangesproken door mensen die zeiden dat ze Lester zo leuk vonden en die vertelden dat ze een tijdje geleden ook zo´n hond hadden gehad. Toen het gesprek zich verder ontwikkelde, kwamen we erachter dan zij hun hond destijds ook van Desudo hadden (de school van blindengeleide honden waar Lester vandaan komt). Het is grappig, want Desudohonden pik je er op uiterlijke eigenschappen zo uit. Het komt regelmatig voor dat mensen spontaan aan ons vragen of we soms een Desudohond hebben!

Ondanks twee verloren wedstrijden (en twee gewonnen!) kwamen we vrolijk aan en vertrokken we ook weer vrolijk. We waren vlakbij Rotterdam en besloten nog even wat sightseeing te doen. Het was voor mij al heel, heel lang geleden dat ik in Rotterdam was. Ik ben er trouwens ook geboren, maar dat is nóg langer geleden ;) Ik moet eerlijk zeggen dat ik Rotterdam mooier vond dan ik in gedachten had. Vooral de havens waren heel indrukwekkend. Misschien dat we binnenkort eens een langer dagje pakken!

Aloha!

2011-03-20T15:26:00.001-07:00

Terwijl buiten de zon scheen, werd er dit weekend bij ons ijverig geschilderd. Een klus waar we al een tijdje tegenop zagen, maar die nu echt moest gebeuren. Michael en ik waren het beiden overeens; alles moest wit, wit, wit…Alleen de langste muur in ons huis, die van de woonkamer naar de keuken loopt, wilden we een kleurtje geven. Tot voor kort was de muur kerstrood, nu is de muur een soort van oceaanblauwgroen…

Een tijd terug heeft Michael een verfspuit gekocht. Werkt prima, alleen kun je er tijdens het gebruik ervan op rekenen dat er overal fijne druppeltjes opkomen. Alles moest dus goed afgedekt worden, inclusief degene die de verfspuit hanteerde ;-)

Toen het blauwgroen op de muur werd gespoten, schoot ik even in de stress. Ineens vond ik de kleur wel erg heftig en hartstikke fout. Ik bedacht dat we de muur misschien toch beter wit konden maken. Want wit is altijd goed en lekker rustgevend. Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik wit ook een beetje saai. De muur werd dus afgemaakt. En toen ik het uiteindelijke resultaat zag, was ik er toch wel heel erg blij mee.

Het is een kleur die lastig valt te vangen met de camera, maar ik heb mijn best gedaan (Ja, kijk vooral even uit het raam. Juist, wie pakt ons ons tropische gevoel nog af? ;).

De verf ging er wel hard doorheen, hoor. Tussendoor moesten we zelfs nog even bijhalen. Omdat we vanuit de Praxis toch langs de woonwinkels liepen, hebben we gelijk een nieuwe lampenkap gehaald.

Daarna weer snel aan de slag. Al moet ik eerlijk bekennen dat Michael het overgrote deel heeft gedaan. Ik heb me voornamelijk beziggehouden, met afplakken, uitruimen en inruimen.

O ja, tijdens het inruimen van de boekenkast kwam ik op het idee om de boeken op kleur te sorteren. Nou, zou ik dat normaal gesproken nooit doen. Ik ben al zo en zo niet van het sorteren. Boeken op kleur sorteren lijkt ook een beetje nutteloos. Vooral omdat zo alle soorten boeken door elkaar staan.

Tot ik onlangs dit filmpje zag:

Ik vond het er grappig uitzien. En omdat ik toch met een totaal lege kast begon, besloot ik het te proberen.

Een beetje onduidelijke foto, maar hier ben ik halverwege. Wat ik geleerd heb: reisboeken zijn over het algemeen geel, thrillers zwart. En verder, verder staat Pipi Langkous gebroederlijk naast een boek over snoeien. Thrillers, romans, chicklit, alles staat gezellig door elkaar. Nu de boeken op kleur gesorteerd staan, vind ik de kast er beter uitzien. Het oogt gewoon wat rustiger.

Lester heeft zaterdag noodgedwongen de hele dag boven gezeten. Ik kan je zeggen dat hij daar niet blij mee was. Vandaag kon hij gelukkig weer lekker beneden rondhupsen. Met dit weer zat hij ook af en toe in de tuin. We leggen hem dan wel vast. Wij hebben geen schutting, maar een heg. Lester heeft al sinds lange tijd door dat hij zich daar met een beetje moeite doorheen kan wurmen. Vandaar dat touw op de foto.

Trouwens, verbeeld ik het me nu, of kijkt hij me nog altijd een beetje verwijtend aan?

Metamorfose

2011-03-16T04:04:00.001-07:00

O ja, de nafoto’s van het kastje…

Eerlijk is eerlijk; ik ben wel eens tevredener geweest over iets wat ik geschilderd heb. Quintijn wilde dat zijn kast in het zwart en wit geschilderd werd. Bij het zoeken naar zwarte verf zag ik alleen hoogglans staan en bedacht dat dit wel paste bij de wat modernere smaak van jongste. Nou, nooit, noooooooit meer hoogglans. Wat een ellende, zeg. Je ziet er ALLES op. Elk stofje, elk verdwaald haartje, elk bubbeltje. Sterker nog; ik durf te zweren dat die rotverf alles gewoon aantrekt. Het maakt niet uit of je buiten of binnen schildert, of je jezelf in vuilniszakken hult, een stofkap opzet, de hond ergens in een andere ruimte opgesloten houdt… De ellende wordt er geen greintje minder om! Ik ben de rest van mijn leven van hoogglansverf genezen!

Behalve dat er hele onderdelen opnieuw geschilderd zijn omdat ze niet goed uitpakten (Michael heeft voor mij de laden opnieuw gedaan), was het ook een heel gedoe om het hout om de ruitjes te schilderen en moest ik ook de binnenkant van de kast onderhanden nemen. Van te voren dacht ik dat het kastje gemakkelijk over te schilderen zou zijn, maar achteraf gezien ben ik er nog langer mee bezig geweest dan met de de vorige kast, die ik nota bene eerst helemaal kaal heb moeten maken.

Ik vind het altijd leuk om nieuwe handvatten of knoppen op een kast te zetten, zodat het een totaal nieuw uiterlijk krijgt. De zilverkleurige stoere grepen moesten plaats maken voor dit:

Ook die heeft Michael voor me erop gezet. Selectief geëmancipeerd als ik ben blijf ik zover mogelijk bij boormachines vandaan ;)

Bergruimte is er genoeg in de kast, dus Quintijn kan hem lekker vol stouwen.

Bovenop de kast is er plaats genoeg voor zijn aquaria met vissen.

Al zo en zo is Quintijn heel blij met zijn ‘nieuwe’ kastje. Je kunt dus zeggen dat de missie geslaagd is. En daar was het om te doen.

Oké, wat za’k nu es schilderen? *kijktomzichheenenzoomtinopeentafeltje*

Happiness

2011-03-13T09:26:00.001-07:00

Al een paar weken staat Lester overdag met zijn neus tegen de ruit aangeduwd. Soms heeft hij zijn bot al in zijn bek. Kom op vrouwtje, laat me in de tuin. Je weet dat ik daar mijn eigen plekje heb waar ik mijn botten eet!
Helaas was het steeds te koud en te nat en moest hij, ondanks zijn smekende ogen, binnen zijn bot oppeuzelen.

Dit weekend is de temperatuur een stukje gestegen en Lester heeft vanmorgen zijn vaste plek in de tuin ingenomen. En natuurlijk viel de boswandeling die we vanmiddag met hem maakten in goede aarde. Zelden zo´n blij hondje gezien. En ik moet zeggen dat mijn humeur ook gelijk een stuk beter werd. Januari, februari, maart… Ik vind het de lastigste maanden van het jaar.

Ik kan dus niet wachten tot het écht lente wordt. Je weet wel, met pasen, en bloemetjes, vogels die uit een ei komen, lammetjes, vlinders, zingende vogeltjes en bloesems. Ja, we zijn al op weg, maar ik wil de temperatuur nog een tikkie omhoog. Ik hoop dat ik dan vanzelf wat beter in mijn vel ga zitten. De laatste tijd voel ik me niet helemaal als mijn oude zelf. Ik vraag me al een tijdje af of dat komt doordat we er een lange winter op hebben zitten, of dat er ook andere redenen zijn. Ik ben mijn draai een beetje kwijt. Misschien komt dit doordat ik, voor mijn gevoel, nog niet zo lang veertiger ben, doordat beide kinderen ineens op de middelbare school zitten, doordat Michael meer is gaan werken, doordat…

Ik weet het niet. Een lentezonnetje zal mijn gevoel van happiness in ieder geval met grote sprongen doen stijgen. O ja, kleine tip; in de comments wil ik het woord ‘midlifecrisis’ niet horen. Dat is het niet. Ik herhaal, dat is het NIET! ;-)

Miss Universe

2011-03-08T08:11:00.001-08:00

Ik herinner het me nog goed. De juf was jarig en wij, de kinderen, mochten verkleed komen. In die tijd hadden kinderen geen kisten vol verkleedkleding. In de winkels kon je met een beetje geluk een cowboypak of een indianenpak vinden.
Was je toevallig een meisje, dan moest je je fantasie gebruiken. Ik herinner me nog dat ´zigeunermeisje´ heel populair was. Wanneer er weer eens een juf jarig was, dan waren en vaak wel een stuk of zes meiden in een lange rok van hun moeder. Hun haren hadden ze strak naar achteren getrokken en in hun oren droege ze grote ringen (dit waren meestal clipoorbellen). Had je moeder toevallig nog een bos bloemen staan, dan kreeg je een rieten mandje met bloemen en een paar bloemen in je haar en heette je ‘bloemenmeisje’. Soms had je moeder ineens een heldere inval en ging ze met andere dingen aan de slag. Dan maakte ze een sjerp, verpakte ze een sinaasappel in zilverfolie, wist die op een stok te krijgen en was je ‘Miss Universe’.

Ik weet nog dat ik, nadat ik de hele ochtend miss Universe was geweest, op een gazonnetje voor een paar struiken werd gezet en dat mijn moeder een paar foto’s nam. Ik was denk ik een jaar of zeven. Ik was een echt meisje-meisje, en had mijn miss Universe outfit wel de hele dag willen blijven dragen.

Die voorkeur voor typische meidendingen bleef ik houden. Toen ik ouder werd en ik in de Tina las over al die meiden die op synchroonzwemmen zaten, wilde ik dat ook. Ik had niet eens een zwemdiploma (en nu nog niet), dus er kwam niets van. Ik mocht ook niet op majorette. Toen ik een keer met mijn moeder en oma naar de kinderoperette was geweest en ik helemaal verpletterd was, smeekte ik maandenlang of ik daar op mocht. Mijn moeder mompelde wel eens vaag iets over een wachtlijst, maar mijn heugelijke eerste dag op de kinderoperette kwam nooit.

Waar ik wel op mocht?

Gym.

Want dat was lekker dichtbij en lekker goedkoop. In mijn gympakje deed ik mijn uiterste best, maar de evenwichtsbalk en ik werden nooit één. Mijn sprong over de bok leek nog het meest op een dodemanssprong. Salto’s? Ja, ik maakte ze, maar de gymjuf greep altijd naar haar borst en vroeg dan met opengesperde ogen of ik dat nooit meer wilde doen.

Vooral dat van de kinderoperette vind ik nog steeds jammer. Ik had het volgens mij echt leuk gevonden. Maar het gaat niet zo ver dat ik me bij de operette voor volwassenen zou aansluiten. Een mens verandert namelijk. Ik misschien iets sneller dan een ander. Weten jullie dat de Wii momenteel staat te verstoffen en dat ik nu met een dvd aan yoga doe? En dat ik dan iets van ‘Nangmannaaaaaaaaam’ voor me uit moet zingen? Het is nog beter dan de operette! ;)

In de lak

2011-03-05T07:02:00.001-08:00

Oef fijn, ik kan opgelucht ademhalen. Het virusje is langs geweest, hoor! Niet in zo´n heftige vorm als ik bang voor was, maar vervelend genoeg om me gloeiende wangen te bezorgen, een verstopte neus en een naar hoestje. En ik heb het de hele week zoooo verschrikkelijk koud. Het lijkt wel alsof ik 24 uur per dag in een vrieskist zit. En dat is dus niet fijn, nee.

Tussen de bedrijven door heb ik het kastje nog wel geschilderd. Het is nu zo´n beetje klaar en ik zal hem binnenkort op de foto zetten. Hij moet nu eerst weer in elkaar worden gezet.

Het schilderen viel me dit keer vies tegen. Ik heb namelijk voor het eerst lakverf gebruikt. En ik had dus ook voor het eerst dat ik overal hondenharen zag ronddrijven. Het feit dat het zwarte verf was, maakte het er niet beter op. Ik werd er echt stapelgek van. Ik probeerde dus overwegend in de garage te schilderen, maar daar droogde de verf door de kou te langzaam en vooral erg lelijk op. Sommige delen heb ik zelfs weer opnieuw moeten schilderen. Ook het schilderen van de deurtjes, waar ruitjes inzitten, was een hele klus.
In ieder geval nooit meer lakverf voor mij! En dit soort projecten ga ik niet meer uitvoeren wanneer het onder de 15 graden is!

Ondanks het feit dat ik tijdens deze schilderklus heel wat gevloekt heb, ben ik in gedachten alweer bezig met het volgende. Ik heb nog een schattig, klein bijzettafeltje met een laatje staan die schreeuwt om een likje verf. Onlangs heb ik op Ebay onderstaande knoppen gekocht, waarvan ik er een op het laatje wil zetten.

Ik wacht nog even tot het iets warmer wordt, want dit keer wil ik buiten schilderen. Trouwens, waar blijft de lente eigenlijk? Voor mijn gevoel is het al een half jaar winter. Ik heb het er wel weer mee gehad, hoor!

Before

2011-02-24T11:50:00.001-08:00

We hebben een miezerig weekje vakantie. Veel plannen hadden we al zo en zo niet, maar voor Merlijn is het uiteindelijk wel een heel saai weekje geworden. Hij heeft namelijk het griepstokje van Michael overgenomen en ligt al dagen uitgeteld op de bank.

Eigenlijk zijn zowel Michael als Merlijn zelden ziek. De laatste keer dat Merlijn het op deze manier te pakken had, is echt alweer jaren geleden. Ik vrees dus het virus dat zich momenteel in mijn huis ophoudt en ook mij en Quintijn ieder moment kan bespringen. Ik bedoel, het is onvoorstelbaar dat twee kanjers als Michael en Merlijn geveld worden door dit virus en ik gewoon rond kan blijven huppelen. Daar geloof ik niet in. Zal ik anders maar vast op bed gaan liggen? Is wel zo handig. Misschien moet ik morgen ook maar gewoon mijn pyjama aanhouden en tissues binnen handbereik leggen.

In afwachting van het Verschrikkelijke Virus ben ik vandaag met de verfkwast aan de gang gegaan. Een paar weken geleden kocht ik weer eens een kastje op Marktplaats met de bedoeling het op te knappen. Ik heb veel vage hobby’s, veel grillen die komen en daarna net zo hard weer gaan, maar dit opknappen vind ik dus echt heel leuk om te doen. En plannen… o zoveel plannen om vanalles en nog wat te metamorfosen. Wat er van terecht gaat komen, weet ik nog niet. In ieder geval ga ik eerst dit kastje een tweede leven geven…

Ik wilde dit kastje bij mijn wasmachine zetten. Daar heb ik namelijk precies de ruimte voor en het leek me ideaal om handdoeken in op te bergen en in de laden bijvoorbeeld sokken. Ik was al begonnen met schuren toen Quintijn het kastje onder ogen kreeg. En hij wist onmiddellijk dat dit kastje PRECIES was wat hij zocht. Voor zijn kamer, welteverstaan. Ook hij deelde in gedachten de laden in en zag er zijn aquariums al op staan. Met grote hoopvolle ogen keek hij me aan en na ongeveer anderhalve tel was ik verkocht.

Het kastje krijgt dus geen leuk landelijk uiterlijk, zoals ik voor ogen had, maar wordt naar Quintijns smaak geschilderd. Ik was er in de garage al mee begonnen, maar toen trad de kou in en wilde de eerste laag maar niet drogen. Nu staat het kastje dus pontificaal in de huiskamer. Dat is een goed ding, want nu ik er iedere keer bijna over struikel, moet ik hem wel snel afschilderen. En daarna kan ik lekker door naar het volgende project.

Als het goed is, komt er over een paar dagen dus een nafoto. En geloof me, van dat brandweerrood is dan echt niets meer te zien :D

En dan nu mèt foto

2011-02-15T05:53:00.001-08:00

Nu moet ik er dan toch echt aan geloven, hè? Die fotootjes met bril, die mogen nu zo langzamerhand wel eens. Ik heb niet veel foto’s van mezelf, laat staan met bril, maar gisteren heb ik er dan toch maar een paar geschoten.

Ik moet wel heel erg wennen aan het dragen van een bril, hoor. Als ik zit, dan gaat het nog wel, maar als ik begin te lopen, word ik een beetje zeeziek. Soms, als ik iets van dichtbij wil bekijken, schuif ik de bril op mijn voorhoofd, alsof het een zonnebril is, en vergeet hem daarna compleet. We hebben dus nog wel een weg te gaan :)

Mijn hoofdpijn is van de een op de andere dag verdwenen. Dat is dus fantastisch. Ook is het loensen al na een paar dagen minder. Ik heb er vertrouwen in dat mijn oog helemaal bij zal trekken. Als ik maar trouw mijn bril blijf dragen.

Echt compleet brildragend zal ik nooit worden. Ik stap nog steeds vaak naar buiten zonder bril. Ook bij het sporten zet ik hem niet op. Ik denk dat ik dat zo laat. Ik vind het wel leuk om een beetje af te wisselen. Alleen als ik aan het werk ben, draag ik hem altijd! Jammer dat ik niet eerder aan een bril begonnen ben. Het had me heel wat hoofdpijn bespaard! Ach ja, verstand komt met de jaren, zullen we maar zeggen!

Nana

2011-02-12T05:03:00.001-08:00

Afgelopen week was mijn hoofdpijn erger dan ooit. Zo erg dat het me bijna niet lukte om achter mijn laptop te werken. Ik dwong mezelf om het wel te doen, maar dacht dat mijn ogen er ieder moment uit konden schieten en over de vloer weg zouden rollen. Ik baalde dan ook als een stekker dat het allemaal zo lang duurde met mijn bril.

Vandaag maar eens de opticien gebeld met de vraag of mijn bril al binnen was. En yes, hij was er! Michael en ik zijn hem gelijk gaan halen. Ik durfde het niet aan om hem in de winkel gelijk op te zetten, want ik moest nog even wennen aan mijn nieuwe wereldbeeld, maar ik danste bijna de winkel uit. Helemaal in geluksroes schoot ik nog even de Blokker binnen en kocht daar een tv deken. Je weet wel, zo´n fleecegeval met mouwen. En nu zit ik helemaal heppie de peppie achter mijn computer in dekengewaad en mèt bril. Ik denk dat ik nu nog het meest weg heb van Nana Mouskouri in gewaad, maar dat kan me niet schelen. Als ik kan werken zonder hoofdpijn, ben ik al blij.

Foto komt echt nog. Als ik er klaar voor ben, haha. Nu eerst maar even genieten van de vernieuwde, heldere wereld om me heen!

Voorproefje

2011-02-08T10:54:00.001-08:00

Vandaag hadden we een voorproefje van de lente. En je kunt wel zeggen dat ik daar aan toe was! Het tekort aan licht in de winter kan me soms echt opbreken. De zon en de stralend blauwe lucht van vandaag was dan ook meer dan welkom!

De takken zijn nog wel kaal. Wat wil je, het is nog maar februari. Ik hoop dat we straks een heel, heel vroeg voorjaar krijgen en dat dit nu eens niet opgevolgd wordt door een natte, koude zomer, maar dat het vervolgens een lange, hete zomer wordt. Ik vind dat dit nu wel eens mag.

En ik hoop dat ons appelboompje dit keer extra vroeg in de bloei komt. Want als ik ergens blij van word is dat wel voorjaarsbloesem.

Gelukkig staat er bij ons binnen al wel het een en ander in bloei. Niet dankzij mij, maar dankzij de-man-met-groene-vingers (ik zal binnenkort eens een foto plaatsen van onze cactus die van een paar centimeter uitgegroeid is in een wijdtakkig monster van een meter hoog. Ik bedoel, een cáctus).

Natuurlijk gingen Vriend en ik vandaag ook wandelen. Vriend had de lente ook in zijn bol, liep druk met takken te sjouwen, tuimelde de heuvel af, stootte zijn kop, probeerde indruk op een paar meerkoeten te maken, struinde door de struiken, besnuffelde een kat, besloop een kever, vrat zwanenstront en poseerde vervolgens uiterst relaxed voor de camera, alsof hij werkelijk dat keurige modelhondje is.

Toen hij zijn dikke kont optilde om verder te lopen, zag ik het hartje zitten die me al eerder was opgevallen. Al vraag ik me af of ik de enige ben die hem ziet…

Het is in ieder geval helemaal in de strekking van Valentijnsdag. Valentijnsdag wordt momenteel zo gehypet, dat ik vandaag serieus dacht, terwijl ik de folders doorbladerde, dat ik salamiharten voor op brood nodig had. Of gevulde koeken in de vorm van een hart. Gelukkig landde ik weer op tijd op aarde en herinnerde ik me dat ik niet aan Valentijnsdag doe. Ook het hart dat momenteel aan mijn voordeur hangt, heeft daar niets mee te maken. Ik heb namelijk geen vaste datum nodig om liefde te voelen.

Schele hoofdpijn

2011-02-05T02:24:00.001-08:00

Het begon ermee dat ik mezelf terugzag op foto´s en dacht: Er klopt iets niet aan mijn ogen. Mijn ene oog lijkt wat groter dan de ander, ofzo. Ik vroeg eens aan Michael of hij wat zag, maar hem viel niets bijzonders op. Ik vroeg eens aan een vriendin of zíj wat zag. Na mijn gezicht lang bestudeerd te hebben kwam ze ermee dat misschien, heel misschien, één oog groter was.

Dat was het begin, zei ik dus, want het duurde niet lang tot ik een foto van mezelf bekeek en geschrokken concludeerde dat ik ronduit scheel keek. Mijn linkeroog deed gewoon wat hij moest doen, mijn rechteroog… tja, mijn rechteroog was langzaamaan een eigen leven gaan leiden. O help, van een doodgewone vrouw, in een doodgewone stad in een doodgewoon huisje, was ik ineens ´die schele´geworden. Of misschien achter mijn rug wel: ‘Allejezus, zág je dat?’ Ik pakte Google er eens bij en ontdekte wat mijn scheelzien veroorzaakt moest hebben. Het verschil in zicht tussen mijn linkeroog en rechteroog is te veel. Eigenlijk kun je wel zeggen dat mijn linkeroog al het werk doet. Mijn andere oog hangt er een beetje bij. En dat ‘hangen’ dat kun je onderhand wel letterlijk nemen. Want als een oog geen werk hoeft te verrichten, dan verslappen de oogspieren en dan… ja, dan kun je wel eens gaan loensen en dan kan zelfs de vorm van je oog anders worden.

Op naar de oogarts. De oogarts schreef me een bril en oogspieroefeningen voor. Boos bedacht ik me dat ik al jaren geleden naar de opticien ging voor een bril. Maar toen kreeg ik het verhaal voorgeschoteld dat een bril bij mij niet zou werken. De bijzonderheden weet ik niet meer precies, wel dat ik zonder bril weer naar huis ging.

Het verhaal zou nu een goede afloop moeten hebben, maar de waarheid is dat het receptje voor mijn bril nog enige tijd op mijn koelkast hing. Af en toe keek ik ernaar om vervolgens weer snel mijn kop in het zand te steken. Tot ik last van hoofdpijn en oogkramp kreeg. En ik besefte dat het misschien een kwestie van tijd was voordat ik mijn werk niet meer zou kunnen doen.

Vorige week is ‘die schele’ dus naar de opticien gegaan en koos een leuk montuurtje uit (zwart met een roze randje :D). En nu kan ik niet meer wachten tot ik gebeld word met de mededeling dat ik mijn bril kan ophalen. Ik wil dat mijn hoofdpijn weggaat en dat ik de wereld weer scherp kan zien. En ik wil van ‘die schele’ veranderen in ‘die intelligent ogende vrouw met haar hippe bril’, hahaha.

Gelukkig kun je, wat je ook mankeert, altijd medestanders vinden. Zo loenst ook Trijntje Oosterhuis er op los en Heidi Klum kijkt zo scheel dat deze scheelkijkende buidelrat naar haar vernoemd is. Mooi, ik voel me alweer wat beter…

Natuurlijk leiderschap

2011-02-02T03:25:00.001-08:00

Sinds Lester blindengeleidehond af is, gaan we een ietsje losser met hem om. We moeten bijvoorbeeld uitkijken dat we hem niet teveel lekkere hapjes toeduwen, want zijn wasbordje is al iets minder indrukwekkend dan een tijdje terug. Als we hem roepen komt hij – of niet. Het is maar net hoe de wind staat. Zitten en liggen op commando doet hij nog fantastisch. Een poot geven meestal alleen wanneer er een hondenkoekje in het vooruitzicht wordt gesteld. Af en toe mag hij bij ons op de bank, maar nooit, nooit zonder toestemming. Onlangs vertelde de hondenfluisteraar ook al op tv dat een hond nooit alleen op de bank mag. Ik aanbid de hondenfluisteraar, dus alles wat hij zegt is waar.

Dus… wanneer ik vanuit de keuken de kamer inloop en Lester languit op de bank zie liggen, zo met die mondflappen over een kussen gedrapeerd en met van die lieve lome oogjes, dan weet ik onmiddellijk wat me te doen staat. Nu zou een kordaat optreden van mijn kant het meest op zijn plaats zijn. Want, zoals de hondenfluisteraar zegt, het gaat niet alleen om liefde, maar ook om respect. Honden houden van duidelijkheid. Door ze regels te geven, maak je hun wereld overzichtelijker en voelen ze zich juist geliefd. Niks mis met regeltjes dus. En daarom ga ik Lester ook van de bank afsturen. Binnen nu en vijf minuten. Nou ja, of misschien maken we er tien minuten van, want ik hoor hem al zachtjes snurken en het zou zielig zijn om hem in zijn slaap wakker te maken.

Trouwens, hoe graag ik die hondenfluisteraar ook mag, is hij niet een beetje gladjes? Zijn tanden zijn wel erg wit, hè. Dat baardje is wel erg zorgvuldig getrimd. Het moet wel een heel ijdele man zijn. En hoe kan het dat alle verhalen in zijn programma goed aflopen? Er moet wel heel veel knip- en plakwerk aan te pas komen. Eigenlijk is onze Dog Whisperer dus een gladjakker en naar gladjakkers hoef ik niet te luisteren.
De uitdrukking ´nooit slapende honden wakker maken´ bestaat ook vast niet voor niks. Ik laat Lester nu dus gewoon even liggen. De volgende keer als Lester weer op de bank springt, zal ik gelijk kordaat op treden. Niet met stemverheffing natuurlijk. Ik zal het meer moeten hebben van mijn natuurlijk overgewicht. En dan zal Lester mijn leiderschap gelijk erkennen. Vanzelfsprekend.

Oh, kijk, zijn pootjes bewegen in zijn slaap. Lief, hè? Oké, nu even stil dan maar. Sssssst… Lester slaapt.

Kijkje in het leven van een veertienjarige

2011-01-30T03:37:00.001-08:00

Vroeger was ik waar hij was en was hij waar ik was. Heel vanzelfsprekend. Nu is dit vaak (of meestal) niet het geval. Merlijn leidt zijn eigen leven. Hij gaat naar school, gaat op kamp, sport, spreekt eens af met een vriend, fietst door de stad, loopt zijn folderwijk en zo maar door. En sinds hij zijn mobieltje heeft, maakt hij ook zijn eigen foto’s. Dat ik niet eens weet waar het haventje linksboven is, zegt misschien al genoeg, haha. En hij was zomaar zonder mij in Nemo. Ik ben gék op Nemo. Het zou voor kinderen verbóden moeten zijn om zonder hun ouders te gaan.

Verder is hij, zonder dat hij het zelf in de gaten heeft, helemaal van deze tijd met zijn zelfportretten en schaduwfoto´s :)

Sinds kort heeft Merlijn het tekenen ontdekt. Hij is altijd heel erg creatief geweest, maar van tekenen wilde hij niet veel weten. De laatste weken is hij, aangemoedigd door enthousiaste reacties van klasgenoten, druk in de weer met papier en potlood. Op de foto rechtsboven heeft meneer de randjes van het papier verbrand voor een extra artistiekerig effect. Haha, die komt er wel. En wie weet, misschien is een grafische opleiding wel wat voor Merlijn.

Tijdens het vak ON (oriëntatie op de natuur) moesten, of eigenlijk móchten de kinderen die dit durfden, een schapenhart opensnijden. Nou, Merlijn durfde dit en heeft dit uitgebreid gefotografeerd. Brrr, het zou niets van mij zijn. Maar het is ongetwijfeld leerzaam geweest.

En dan sluiten we af met bullshit. Ja, zo zie ik ook weer wat ze allemaal op school doen ;D

1. Haventje, ergens in Nederland..., 2. Bewerkt, 3. Tekening van lavalamp, 4. Lasergamen met vrienden, 5. Nemo, 6. Merlijn, 7. Opengesneden schapenhart, voor het vak ON, 8. Schaduw, 9. Regenboog, 10. Op kamp, 11. Revenge of the birds, 12. Bullshit

Opstartproblemen

2011-01-28T01:07:00.001-08:00

“Mam.”

“Mahammm! Het is al tien over acht!"

Het ene moment ben ik nog in dromenland (iets met dat Michael en ik een zwembadcomplex hadden gekocht en ik als badjuf rondliep), het volgende moment zit ik overeind. Ik kijk op de wekker. Tien over acht? Tien over acht! Ik fixeer mijn blik op de slaperige gestalte in de deuropening. “Sorry Quintijn, we hebben ons verslapen. Je zult het eerste lesuur missen en gewoon het tweede lesuur naar school moeten gaan.”

De frons op Quintijns gezicht maakt plaats voor een ontspannen uitdrukking. Hij gaat op zijn gemak douchen, komt verkwikt tevoorschijn en pakt wat dingen voor school in. “Niet zo slecht dat uitslapen, hè?”
”Vèrslapen Quint. Je moet zeggen vèrslapen. Als je het op school over uitslapen hebt, kan het wel eens verkeerd vallen.”
Quintijn grijnst. Rekt zich uit. Doet een boterhammetje en checkt zijn Hyves (hé mam, de buurvrouw is maandag jarig. Ze wordt vijftig. Hoe kan dat nou? Ze lijkt wel 42, ofzo!”). (die kun je in je zak steken buurvrouw ;-D)

Quintijn vertrekt uiteindelijk naar school en ik maak Merlijn wakker. Hij hoort normaal gesproken om kwart over acht op school te zijn, maar de eerste twee lesuren vielen uit. Ook hij krijgt een boterham, een beetje hulp bij zijn contactlenzen en er is nog wat gedoe met gymspullen.

Om tien uur is het huis eindelijk leeg. De ontbijtboel staat nog en ik heb nog geen koffie gehad. Ik had nog best wat dingen gepland voor vandaag, maar voor mijn gevoel is de vaart uit de dag. Het voelt een beetje alsof ik de boot gemist heb, of voor mijn part de trein. Ach weet je wat? Ik rek me nog even uit, neem een douche, doe een boterhammetje, check wat sites… *gaaaaap*

Suikeroom

2011-01-21T01:15:00.001-08:00

Ik kon het niet meer langer aanzien. De kopfoto met sneeuw, heb ik verwijderd. Stiekem, heel stiekem, heb ik nu een wat voorjaarachtige kopfoto. Ik heb het ondertussen namelijk wel gehad met de winter en ben ontzettend toe aan het voorjaar. Als het nu toch nog gaat sneeuwen, zal het een bittere pil voor me zijn, haha. Maar je weet het natuurlijk maar nooit. Ik wil er verder niet over nadenken, maar het ís tenslotte nog maar januari.

Het jaar is nog maar net begonnen, of er is al een ontslag binnen het gezin gevallen. Gelukkig is het allemaal niet zo dramatisch als het klinkt. Het gaat namelijk om Merlijn. Interlanden, het bedrijf waar Merlijn voor werkt, houdt op met bestaan en daarmee komt er een einde aan Merlijns bijbaantje. Natuurlijk gaat Merlijn op zoek naar ander werk, want zijn leven als Dagobert Duck bevalt hem goed. Merlijn is niet zo´n uitgever. Het meeste geld dat hij in de loop van de tijd heeft verdiend, staat nog op de bank. Het contante geld dat hij tijdens kerst ophaalde, met zijn ´Prettige feestdagen´kaartjes, zit nog steeds in een pot.

Wij als gezin hebben het gemak van die pot al ontdekt. Zowel Michael als ik hebben zelden contant geld op zak. Pinnen is namelijk wel zo gemakkelijk. Maar soms heb je effe een paar euro nodig. Voor een collecte of als parkeergeld, bijvoorbeeld. “Merlijn, ik pak even een paar euro, hoor. Ik doe er wel een schuldbriefje in,” zei ik de eerste keer. Merlijn vond het geen probleem. Toen Michael parkeergeld nodig had, hengelde hij ook een paar euro uit de pot. “Doe er even een briefje met je schuld in,” adviseerde ik hem nog.

Quintijn vindt het hele gebeuren nogal humoristisch. Hij fantaseert over de dag dat Merlijn tot de ontdekking komt dat er alleen nog maar briefjes in de pot zitten.
2 euro voor collecte, mama. 3 euro, parkeren, papa. 5 euro voor schooldisco, Quintijn (of nee, hij schrijft er met veel plezier ´gr. Q.´ onder ;D), en ga zo maar door. “Vandaag of morgen stopt Lester ook een briefje in de pot,” mijmert Quintijn. “Dan staat erop: 3 euro bot, Lester.”

Haha, het zal me niet verbazen. Meer even serieus: wij zouden nog geen euro van onze zoon pakken en houden. Het geld dat uit de pot verdwijnt, stort ik dezelfde maand met zijn zakgeld op zijn rekening. Of als ik toevallig toch een keer contant geld heb, stop ik dat terug in de pot.

Merlijn laat het zich allemaal welgevallen. Hij voelt zich best prettig in de rol van royale suikeroom. Beter geld teveel, dan geld te weinig, zullen we maar zeggen.

De hurkende man

2011-01-09T12:03:00.001-08:00

Na een paar donkere, sombere dagen, deed het me vanmorgen goed dat de zon scheen en er nauwelijks een wolkje aan de lucht te bekennen was! Het is nog geen lang geen voorjaar, maar het was net alsof we een klein voorproefje kregen. Aan mijn voordeur is het trouwens al een paar dagen een soort van voorjaar. De tuin staat er redelijk troosteloos bij, dus probeer ik er zo maar wat van te maken.

Terwijl Merlijn zijn tijd tussen Duits en de Playstation verdeelde en Quintijn druk bezig was om samen met een vriendje zijn Playmobil te fotograferen voor Marktplaats (waarbij hij af en toe weer lekker doorschoot), stapten Michael en ik in de auto. We wilden een wandeling met Lester maken. Dit keer kozen we niet voor het bos, maar besloten we ‘De hurkende man’ maar eens te bezoeken.

De hurkende man is een 25 meter hoge staalconstructie. Het stelt een man voor die over het Markermeer uitkijkt. Ik ben meestal niet zo dol op dit soort kunstwerken, maar deze vind ik dus echt heel mooi en Michael was het met mij eens.

Natuurlijk zijn er weer mensen die er wat anders in zien ;) Niet voor niks heeft het kunstwerk al de bijnaam ‘de poepende man’. Lester vond het een heel logische benaming. Sterker nog, hij raakte erdoor geïnspireerd.

Sommigen hadden het idee om schijnwerpers op de man te richten, zodat hij ´s nachts goed te zien zou zijn. Ik ben blij dat Antony Gormley, de Britse kunstenaar hier niet mee akkoord is gegaan. Op de één of andere manier lijkt mij dit ook niks.

Hurkende man heeft behoorlijk grote voeten, dat kan ik je wel vertellen…

Het uitzicht van Hurkende man is lang niet slecht, hoor. Ik denk dat hij het daar nog best even uit kan houden.

Ook rechts van hem ziet het er mooi uit:

En als hij naar boven kijkt…

Wat hij onmogelijk kan zien, omdat het achter hem is, is dit…

Kruiend ijs kun je mooi fotograferen. Terwijl ik dat deed, bleef ik netjes aan de kant. Michael en ik keken nogal verbaasd toe hoe een man een behoorlijk stuk over het wankele ijs van het Markermeer klauterde en sprong en triomfantelijk op een bergje sneeuw ging staan, zodat zijn vrouw mooi een foto van hem kon nemen. Sommige mensen gaan erg ver voor een foto, zoveel is mij wel duidelijk. Wij deden dit maar even niet…

Lester had het natuurlijk weer enorm naar zijn zin. Vooral omdat er nogal wat andere honden rondliepen, waar hij uitgebreid mee kennis moest maken.

Ik mag hem wel, die hurkende man. Hij lijkt me wel relaxed.

Ik denk dan ook dat we hem binnenkort weer een bezoekje brengen. Maar dan moet het een ietsje warmer zijn. Want wát hadden Michael en ik het koud na onze wandeling, zeg!

Harde werkers

2011-01-07T10:24:00.001-08:00

Ik merkt dat ik op mijn blog steeds minder over de kinderen schrijf. Ergens vind ik dat jammer, maar tegelijkertijd is het ook onvermijdelijk. Ze worden nu eenmaal ouder en ik kan niet meer alles, zonder er bij na te denken, op internet gooien.

Niet dat hier grootse dingen aan de hand zijn, hoor. Het leven is goed voor ons, eerlijk is eerlijk. Quintijn doet het goed op school. In het begin was het wel even wennen. Ik was behoorlijk verbaasd toen ik door de mentor op het matje werd geroepen en te horen kreeg dat Quintijn minder goed presteerde dan je zou verwachten. Ik voelde me tegelijk ook schuldig. Quintijn is met gemak door de basisschool gerold. Wanneer hij huiswerk had, las hij het eens een keer goed door en haalde dan ook een goed cijfer. Mij had hij daar al helemaal niet bij nodig. Nu hij op de middelbare school zat, ging ik er vanuit dat hij nu ook wel zijn eigen zaakjes kon regelen. En dat bleek een vergissing.
Ik ging me met zijn huiswerk bemoeien en deed een onthutsende ontdekking: Quintijn had geen flauw idee hoe hij iets moest instuderen. Hij dacht dat je leerde voor een toets door iets een keer door te lezen. Ja, daar kwam hij op de basisschool mee weg, maar dat ging nu niet meer op. Ik heb hem dus echt moeten leren om te leren. Hij heeft nu ook door dat het slimmer is om de leerstof van een toets in blokjes te delen en niet een dag van te voren te beginnen met leren.
Gelukkig gaat Quintijn nu weer als een speer. Hij voelt zich lekker op de middelbare school en daar ben ik blij om.
O ja, Quintijns mentor zei ook heel ernstig, dat het voor Quintijn beter zou zijn wanneer hij wat minder de clown zou uithangen. Het is misschien niet netjes, maar ik schoot in de lach. Want die woorden achtervolgen Quintijn al vanaf groep 1 en klinken me ondertussen maar al te vertrouwd in de oren.

Ik heb zijn rapport er even op nageslagen. Dit zijn een aantal opmerkingen die de leerkrachten hebben genoteerd:
Groep 1: Quintijn doet graag mee, maar wil wel graag grappig zijn.
Groep 2: Quintijn treedt graag op de voorgrond (slaat soms door, haha!)
Groep 3: Quintijn, je houdt van grapjes. Je wilt andere kinderen graag laten lachen. Denk er wel om dat het niet altijd past.
Groep 4: Quintijn, je bent een enthousiaste druktemaker. Ik merk dat de kanjertraining grote positieve invloed op je heeft. Je bent in de kring rustiger en minder de clown. Complimenten, hoor!
Groep 5: Quintijn is een vrolijke leerling, altijd in staat een grapje te maken en leuke verhaaltjes te vertellen.
Groep 6: Je hebt leuke humor en weet veel van de wereld om je heen, en die kennis wil je graag met iedereen delen. Probeer daar de juiste momenten voor uit te kiezen. Soms doe je dat niet en mis je stukjes van de instructie.
Groep 7: Quintijn is een lieve, leuke grappige leerling. Hij kan gemakkelijk leren, maar hij is ook snel afgeleid. Hij wil nu eenmaal graag grapjes maken.
Groep 8: In het begin van dit jaar had de clown in je de overhand. Nadat ik een paar keer met je gesproken had, heb je het beter aangepakt. De balans tussen grappen en werk is al beter.
En ook tijdens het afscheid van groep 8 werden er wat woorden aan gewijd.

Quintijn en die clown, die blijven hand in hand gaan. Grapjes maken hoort bij hem. Het moment dat Quintijn geen grap meer maakt, is het moment dat hij zijn laatste ademtocht uitblaast. Dus ja, toen ik daar op mentorgesprek zat, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Natuurlijk zeg ik ook tegen Quintijn dat hij wat rustiger aan moet doen in de klas en zich vooral op het leren moet concentreren. Maar hij blijft mijn eigen lieve, enthousiaste en vooral grappige vent :)

Ook Merlijn gaat goed. Hij heeft een aantal dingen tegen gehad, maar weet zich daar verbazingwekkend goed bovenuit te werken. Hij is een harde. Hij is zelden ziek en dan niet meer dan een dagje. Hij sport. Hij heeft zijn folderwijk… Je hoort wel eens van folderbezorgers die de hele voorraad ergens dumpen zodat ze niet hoeven te lopen. Nou, dat is voor Merlijn ondenkbaar. Daar heeft hij veel te veel verantwoordelijkheidsgevoel voor. Ik ben blij dat hij een folderwijk heeft. Hij leert toch iets van arbeidsethos en daarnaast is hij zo trots als een pauw omdat hij gewoon zijn eigen centen verdient.

Oké, en dan de derde man hier in huis. Ik zal niet zeggen mijn derde kind, want hij is juist degene die voor ons allemaal zorgt. Michael staat om 6.00 op en gaat naar zijn werk. En tegen 19.00 komt hij weer terug. Hij werkt al jaren voor hetzelfde bedrijf, maar is onlangs aan een nieuwe, uitdagende functie begonnen. De nieuwe functie en de langere reistijden (naar Amsterdam, dus dat zegt genoeg), kost Michael, zo in het begin veel energie. ‘s Avonds heeft hij dan ook niet veel energie over. Gelukkig zit zijn eerste werkweek in zijn nieuwe functie erop en kan hij dit weekend verdiend een beetje bijkomen.

Maareh, wat ik met dit hele verhaal vooral even wilde zeggen: Ik ben trots op mijn mannen!

Opruimen en ademhalen…

2011-01-03T13:09:00.001-08:00

Het zit er op. November en december. Michael, ik en Merlijn zijn in november jarig en met december er direct achteraan, voelt het altijd als twee volle maanden.

In principe vind ik kerst wel leuk, maar als ik heel eerlijk ben, gaat het dan vooral om de prékerstperiode. Ik kan me vol overgave wentelen in het kerstboomversieren, kerstfilms kijken en dit jaar dus ook gingerbread huisjes maken. Kerst zelf vind ik ideaal wanneer we in pyjama al chocolademelk drinkend naar kerstfilms kunnen kijken. Dat hebben we eerste kerstdag dan ook gedaan.

Tweede kerstdag hebben we doorgebracht met familie en dat was ook erg gezellig. Oud en Nieuw… Ik haat het dus… Dat ligt aan mij en daar val ik mijn gezin zo min mogelijk mee lastig. Maar al dat geknal, de sentimentele terugblikken op tv, de definitieve afsluiting van weer een jaar… Zo lang ik me kan herinneren heb ik al een hekel aan oud en nieuw gehad. Dat zal waarschijnlijk ook nooit veranderen. Natuurlijk heb ik gewoon gezellige meegedaan en die antigevoelens maar even diep weggestopt…

Het was trouwens de eerste keer dat Lester echt oud en nieuw meemaakte. Vorig jaar was hij al wel geboren, maar waren wij op vakantie en zat hij in de kennel. We hadden dus geen idee hoe hij op al dat geknal zou reageren.
Tijdens de hondentrainingen hebben we geleerd dat je een hond moet negeren wanneer hij bang op iets reageert waar hij niet bang voor hoeft te zijn. Zodra je gaat troosten of laat zien dat je zelf schrikt, bevestig je de angst van de hond en wordt het alleen maar erger. Nu is Lester van zichzelf al een zeer relaxte hond, maar toch hebben we onze best gedaan om deze tips in praktijk te brengen. Wanneer we met hem buiten wandelden en er ineens een luid geknal klonk, deden we net alsof we niks hoorden. Het heeft effect gehad, want toen tijdens de nacht van oud en nieuw de hele buurt explodeerde, bleef Lester rustig en keek hij vanachter het raam zelfs geïnteresseerd naar het siervuurwerk. Het is een tophondje, dat zeg ik ;)

En toen was het vandaag alweer 3 januari. Zo enthousiast als ik na Sinterklaas begon met het huis in kerstsfeer te brengen, zo enthousiast ruimde ik vandaag alles weer op. Eigenlijk was het enthousiasme grenzend aan drift. Ineens had ik er zo genoeg van. WEG met die kerstboom. WEG met die kloterige kerskaars van Rudolph het rendier. WEG met dat dorp op de vensterbank en WEG met al die andere kerstprullen die nu op 3 januari nog eens extra prullerig leken. Terwijl hond en poes verbaasd toekeken ontdeed ik de kerstboomnepperd van zijn takken en propte ik ze in een doos. Ik ruimde alle kerstversieringen op, een klusje die úúúúúúúren leek te duren. Toen alle sporen van kerst 2010 was verdwenen, stofzuigde en dweilde ik alles en keek tevreden rond. De pot met bloembollen werd nog even mooi in het midden van de salontafel gezet en tadaaaaaa… Het leek wel voorjaar! Helemaal nu buiten ook nog eens de zon scheen.

Januari is voor mij, en voor volgens mij voor heel veel andere mensen, een periode van opruimen en heel veel dingen wegdoen. Ik heb zin om de kasten van de jongens uit te spitten en de overloop op zolder eens goed op te ruimen. Heeft voor mij niets met goede voornemens te maken, maar meer met hernieuwde energie na de dagen van volvreten en het huis volplempen met allerlei zooi. En nu maar hopen dat ik die opruimdrift zo lang mogelijk vasthoud!

Fijne feestdagen!

2010-12-25T02:48:00.001-08:00

Gingerbread house

2010-12-23T01:45:00.001-08:00

Ik ben niet bepaald een keukenprinses. Geloof het of niet; ik heb zelfs nog nooit koekjes gebakken. Ja, die mensen bestaan dus echt. Toch wilde ik al jaren een keer een gingerbread huisje maken. Waarom nou per se, weet ik eigenlijk ook niet. Nou ja, gewoon leuk en echt zo kerstig ;)

Internet staat bomvol met recepten. Ik vond een recept voor deeg, die me wel wat leek, om vervolgens keihard mijn hoofd te stoten. Want het deeg voelde maar raar aan en wanneer ik het bakte, werd het niet zoals ik voor ogen had. Op zoek naar een ander recept dus en dat werd dit recept, Met dit recept krijg je echt superdeeg. Als je een stukje naar beneden scrolt, kun je zelfs een template voor een huisje uitprinten.

Ik rolde deeg uit en sneed de delen van het huis uit, bakte het en liet het vervolgens een nacht ‘harden’. Daarna maakte ik icing om het huisje aan elkaar te plakken. Nou, het máken van de icing ging nog redelijk, het hanteren ervan, ging me minder goed af. Hoe krijg je dat plakspul in godsnaam in een spuitzak (ja de spuitzak in een glas zetten, maar daar kwam ik als leek ook later pas achter). Bovendien moet de icing echt heel dik zijn, anders wordt het een zooitje. En dat zooitje maakte ik dus ook omdat de eerste icing niet dik genoeg was. Ik had gewoon meer poedersuiker moeten toevoegen. Ach ja, de volgende keer enzo….

Het snoep was een uitdaging. Iedere keer wanneer ik wat kocht, aten de kinderen het op, haha. Dat schoot dus niet op. Ik heb het huisje uiteindelijk alleen met smarties versiert. Ja, hallo, op dit punt was ik al zo blij dat het huisje in elkaar zat, dat het versieren niet eens meer zo belangrijk leek :D

Ach ja, zoals je ziet, kun je met smarties al een heel eind komen.

Het voortuintje moest ook nog een beetje gepimpt worden. In al mijn gingerbreadopwinding ben ik het tuinpad helaas vergeten…

Niet alles is zelfgemaakt. Een beetje valsspelen op zijn tijd moet kunnen.

Ik mis nog een kerstkransje boven de deur, maar dat kan nog geregeld worden.

Ik ben blij dat hij af is. Nu ik een beetje weet hoe het moet, ben ik ook al bezig met plannen voor volgend jaar. Dan gaan we uitbreiden. Het kan nog véééél groter en mooier. Dat zag ik op het blog van een meneer uit Canada. Ja, we zijn ambitieus :D (Geen idee waarom ik ineens in meervoud praat. Hoort misschien bij grootheidswaanzin?)

En het is nog niet eens winter…

2010-12-19T02:36:00.001-08:00

Nee, want de winter begint officieel pas op 22 december. Het is gewoon nog herfst en we zitten voor de zoveelste dag in de sneeuw. We weten al alles van gladheid, vertragingen en sneeuwruimen. Ik vraag me af wat dat nog moet worden.

Ik ben zelf nog in het stadium dat ik de sneeuw nog leuk vindt. Helemaal omdat ik weet dat we nu twee weken kerstvakantie hebben en de kinderen zich dus niet ´s morgensvroeg met hun fiets op de ijsbaan hoeven te begeven. Helaas moet Michael wel gewoon werken. Wat dat betreft hoop ik dat de wegen een beetje begaanbaar blijven. Vrijdagavond heeft hij aardig lang over de weg van zijn werk naar huis gedaan. Daarna moesten we nog naar Zeewolde rijden, wat wel ging, maar we deden er dubbel zo lang over. Op de terugweg gleden we de afslag naar onze wijk zo voorbij. Gelukkig mochten we bij de volgende afslag in de herkansing en toen hadden we meer succes.

Spannende tijden dus ;) Ook opwindend: mijn gingerbread huisje. Dat had al af moeten zijn, maar ja druk, druk, druk, bla bla bla. Gisteravond ben ik eindelijk begonnen met het maken van het deeg en het afbakken van de delen. Die delen liggen nu te wachten om aan elkaar geplakt te worden. Dat moet wel met geduld en beleid gebeuren, maar ik heb op het moment geen geduld en van beleid weet ik niks. Bovendien moet ik zo de deur nog uit.

Gaat het voor de kerst nog lukken? Of wordt dit een gingerbread fail? Als zij het kan, moet ik het toch ook kunnen? To be continued…

Kerstsfeer

2010-12-12T03:07:00.001-08:00

Jawel, onze suikerzoete kerstboom staat er weer. Op 5 december ben ik al de garage ingedoken om de kerstdozen tevoorschijn te halen. Dit jaar was ik zo snugger om van te voren nieuwe lampjes te kopen. Echt heel slim, want normaal gesproken begin ik heel optimistisch met het opzetten van de kerstbomen, maar dat optimisme slaat meestal snel om in gevloek en gesteun omdat ik er dan achter kom dat de snoeren van de lampjes hulpeloos in de knoop zitten. Wanneer ik de snoeren na veel bloed, zweet en tranen ontrafeld heb en de stekker vol verwachting in het stopcontact doe, kom ik er vervolgens achter dat de helft van de lampjes het niet doet. Heel frustrerend. Gelukkig bleef deze ellende me dit jaar bespaard.

De zingende kerstkrans (deze) hangt ook weer aan de deur. Ik schrik me iedere keer weer rot van dat ding, maar goed, je moet iets over hebben voor de kerstsfeer.

Omdat we toch zo lekker bezig zijn, zijn Michael en de jongens gisteren naar een Kuinderbos gegaan, waar je tegen een kleine vergoeding een boom om mocht hakken. Ze kwamen met een boom van zo’n 4 meter hoog terug. Michael gaat vandaag lampjes in de boom doen, zodat het kerstgevoel ons bij iedere blik uit het raam in alle hevigheid zal bespringen. Verder hoop ik de komende weken flink wat kerstfilms te kijken, veel naar de kerstvariant van Skyradio te luisteren en o ja, ik wil een echt gingerbread huisje maken. Met dat laatste mag ik trouwens wel opschieten, want voordat je het weet is het weer januari. Maandag maar eens wat spullen verzamelen!

Vrolijke honden en ijswakken

2010-12-02T09:08:00.001-08:00

Wanneer ik ´s morgenvroeg uit het raam kijk en een laagje sneeuw zie, is mijn eerste gedachte niet: ´Jippieeeeh, sneeuw!´Die kinderlijke onbevangenheid ben ik helaas kwijt. Tegenwoordig ga ik eerst alle praktische dingen na. Kan Merlijn hier wel door fietsen? Moet ik nog ergens heen? Kan Michael wel veilig op zijn werk komen? Is het misschien beter dat Quintijn lopend naar school gaat? Daarna maak ik de kinderen wakker en zorg ik dat ze gaan douchen. Lester staat dan ondertussen al bij de voordeur te ijsberen, terwijl hij me nadrukkelijke blikken toewerpt. Gaan we al vrouwtje? Ik moet nodig!

Als ik met de hond buitenloop, check ik even het fietspad. Is het erg glad? Zo ja, dan draag ik Merlijn zo dadelijk op om het eerste stukje te lopen, tot hij bij het fietspad komt waar gestrooid wordt. Niet dat hij luistert, trouwens. Net zoals ik op die leeftijd deed, fietst hij gewoon over sneeuw of desnoods ijs. Een enkele keer ga je dan wel onderuit, maar dat hoort erbij, zeg maar.

Vandaag had ik gelukkig niets bijzonders staan. Ik kon lekker thuiswerken en af en toe vanachter het raam naar de sneeuw kijken.

Toen ik om twaalf uur Lester uit ging laten, lag er al een behoorlijk laagje.
Lester was vrolijk aan het rondhupsen, toen hij in de verte Merlijn zag komen aanfietsen. Ja, lekker vroeg weer, hè? Dat is wel een klein nadeel van die hele middelbare schoolperiode. Er is er altijd wel een die een studiedag heeft, vroeg vrij is, of lekker uit kan slapen. Op de basisschool zat er toch heel wat meer ritme in.

Lester begroette Merlijn alsof hij hem al een paar maanden niet had gezien – zoals gewoonlijk – en Merlijn sprong zijn fiets af. Even met de hond spelen, een sneeuwbal gooien en de dikte van het ijs checken. Wat dat betreft maakt het echt niet uit of ze nu vier of veertien zijn! :)

Tijdens de uitgebreide veiligheidscheck in de namiddag kwam Merlijn er achter dat er inderdaad nog zwakke plekken in het ijs zaten. Hij zakte tot zijn knieën in het ijskoude (ondiepe) water. Ach ja, hij heeft zijn tienerplicht weer gedaan. Ik had tijdens mijn jeugd een grote vijver voor het huis. Mijn moeder keek tijdens de wintermaanden niet eens op wanneer ik weer tot mijn middel doorweekt binnen kwam strompelen ;) Sommige dingen kun je op die leeftijd gewoon niet laten.

En toen was hij alweer 14!

2010-11-18T00:29:00.001-08:00

Gisteren werd Merlijn alweer 14. 14!!! Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Merlijn zit alweer in de tweede klas van het middelbaar onderwijs. Hij heeft al bijna een jaar een folderwijk en een vollopende bankrekening ;-) Hij zou nu volop in de pubertijd moeten zitten, maar met zijn pubergedrag valt het eigenlijk wel mee. Eigenlijk is Merlijn een gemakkelijke jongen. En een lieve jongen vooral ook. Die nu dus alweer 14 is. *zucht* Waar blijft de tijd?

Juist gisteren had Merlijn acht lesuren op school. Dat betekende dat hij pas kwart over vier thuis was. In de namiddag kwam er familie en ‘s avonds gingen we bowlen. Je zou het niet verwachten, maar juist oma speelde de sterren van de hemel, haha. Michael kon er ook wat van. Ik zelf leek het bowlen verleerd te hebben. Ik heb zelfs even gedacht dat de bowlingbaan gewoon scheef was, waardoor de bal gewoon niet deed wat ik wilde, maar waarschijnlijk lag het toch aan mijn knullige worpen.

Het was al met al een gezellige dag. Merlijn was blij en tevreden. Vanmorgen was hij wel een beetje moe, want hij wilde gisteravond per se tot 24.00 wakker blijven. Dan had hij zijn verjaardag namelijk tot de laatste minuut benut, haha. Tja, je wordt maar een keer 14!

Appeltjes, appeltjes, appeltjes

2010-11-13T11:40:00.001-08:00

Het is weer appeltjestijd! De (sier) appelboom in de tuin hangt weer flink vol. Ik moet van mezelf altijd iets creatiefs met die appeltjes doen, maar het is er dit jaar nog niet echt van gekomen. Misschien hangen ze gewoon ook het beste in de boom.

Over appels gesproken… Ik ben dus hartstikke allergisch voor appels. Wanneer ik een appel, of iets met appel, eet, krijg ik blaren op mijn handen, armen en voeten en wordt ik gék van de jeuk. Erg jammer, want ik vind appels erg lekker. Natuurlijk koop ik ze nog wel voor de kinderen, maar ikzelf kan er alleen nog maar naar kijken…

Of ik gebruik ze dan maar voor creatieve doeleinden. Het ideetje deed ik hier op.

Voordat ik er een waxinelichtjes indeed, heb ik het uitgeholde gedeelte van de appel besprenkeld met citroensap. En nu maar kijken hoe lang het meegaat. Ik zou het wel weer een beetje zonde van de appels vinden wanneer ik het na twee dagen al weg kan gooien. Maar voor nu staan ze er erg leuk bij!

Ja, hij is er al!

2010-11-11T01:48:00.001-08:00

Meerdere personen vroegen of Lester er nu al was of dat we hem later ophalen. Nou, hij is er al, hoor! Dinsdagochtend rond tien uur werd ik gebeld. ´s Middags om 1 uur stonden we al voor de deur van de geleideschool. We moesten een ´verklaring van overname´tekenen en vervolgens was Lester van ons.

In de ´verklaring van overname´stond trouwens dat we Lester niet zomaar mogen doorverkopen aan derden, maar dat daarvoor toestemming van de geleideschool nodig is. En dat de overdracht op hun terrein zal moeten plaatsvinden. Wij zullen Lester nooit doorverkopen, maar ik vind het een heel goede zaak dat deze geleideschool alle honden die bij hun vandaan komen, tot het einde toe, in de gaten houdt. Daar spreekt toch liefde voor hun honden uit.

Lester is thuis alweer helemaal gewend. Het is net alsof hij nooit is weggeweest. Maar toch moet ik mezelf een paar keer per dag even knijpen. Ik had echt nooit verwacht dat Lester weer terug zou komen. Het is jammer dat zijn carrière als blindengeleidehond niet doorgaat, maar ik weet zeker dat hij zal uitblinken als huishond ;-)

He’s back!

2010-11-09T05:36:00.001-08:00

Tjee, wie had dat nou verwacht? Ik niet! Ik had niet verwacht dat er vanmiddag alweer een lieve hond aan mijn voeten zou liggen. Onze eigen Lester nog wel!

Vanmorgen belde de geleideschool. Ik dacht dat ze belden over de nieuwe pup, maar het bleek over Lester te gaan. Lester is afgekeurd, kreeg ik te horen. Hij is een heel lieve hond en er zijn veel dingen die hij goed oppikt, maar…

Maar hij is dus net wat te speels en te snel afgeleid. Omdat hij zo groot en sterk is, is hij niet zo gemakkelijk met een rukje aan de riem te corrigeren. Normaal gesproken proberen ze een hond tijdens de training te paaien met brokjes, maar die brokjes interesseerden hem niet.

Hoewel Lester nogal fors uitgevallen is, heeft hij een klein hartje, werd er ook gezegd. Ze voorzagen dat deze combinatie er voor zou zorgen dat Lester moeilijk bij een blind persoon te plaatsen zou zijn. Omdat Lester sterk en groot is, moet moet hij een grote sterke baas hebben. Maar omdat hij van binnen zo’n zacht gekookt eitje is (♥), moet zijn baasje ook zachtaardig zijn. En die combi van eigenschappen zou niet gemakkelijk te vinden zijn bij een persoon. Heel veel cliënten zouden in ieder geval bij voorbaat al afvallen.

Van alle honden die worden opgeleid wordt een bepaald percentage afgekeurd, want een geleidehond moet heel specifieke eigenschappen hebben en lichamelijk in topvorm zijn. Vanaf het begin is er tegen ons gezegd dat dit kon gebeuren en we hebben het ook altijd in onze achterhoofd gehouden. Toch had ik het nu niet aan zien komen. Ik was vanmorgen echt heel erg verrast!

De geleideschool dacht dat we nu voor een dilemma stonden. Waar moesten we nu voor kiezen? Lester, of de pup die we al ‘in bestelling’ hadden. Tja, het verhaal werd voor ons heel anders. Laten we eerlijk zijn; we waren natuurlijk op zoek naar een Lesterkloon. Maar nu we de enige echte Lester kunnen hebben, is de keuze niet moeilijk. We kiezen voor de volle honderd procent voor Lester!

Als we de pup al in huis hadden gehad, hadden we Lester erbij genomen en hadden we uiteindelijk twee honden gehad. Maar nu… We wisten zelfs nog niet welke pup we zouden krijgen. De puppy’s zijn nog bij hun moeder en zijn eigendom van de geleideschool. We hebben nog geen band met de pup en we weten dat er evengoed een goed huis voor hem gezocht zal worden.

Ik heb om eerlijk te zijn wel heel even getwijfeld. Waar 1 hond is, kunnen er ook 2 zijn, maar toch gekozen voor de, voor mijn gevoel, verstandigste weg.

Hoe dan ook:

He’s Back!!!:D En dit keer voorgoed!

Nog even…

2010-10-28T06:44:00.001-07:00

Nog even over de puppy´s dan. Wij gingen maandag kijken en nu is het alweer donderdag. Ik weet het, maar het bloggen schiet er tegenwoordig echt een beetje bij in.

Eigenlijk wil ik eerst de moeder van de puppy´s in het zonnetje zetten. Ze heet Koosje en ze is een labrador. Ze woont op een boerderij in Ens. En een lieverd, dat Koosje toch is! Echt een lief, zachtaardig schatje die het prima vond dat we haar baby´s oppakten en knuffelden. Mooi is Koosje ook. Kijk maar!

Koosje kreeg 10 baby´s, maar eentje werd dood geboren. En toen waren er dus negen over! In de eerste instantie dacht men zeven meiden en twee knullen, maar een meid bleek achteraf gezien toch een knul te zijn. Zes meiden en drie jongens dus.

Wat een beetje jammer is, is dat we nog niet weten welke pup van ons wordt. We mochten wel kiezen of we een jongen of een meisje wilden (jongen dus), maar de blindengeleideschool heeft uit de drie jongens de eerste keuze. Ze gaan na zeven weken namelijk kijken welke hondjes het meest werklustig zijn. Met andere woorden: van de drie mannetjes, krijgen wij de luiste. Degene die straks bij de werklustigheidstest denkt: ‘pomptiedomtiedom’ en zich nog eens lui in de mand omdraait, die wordt van ons! Iets zegt me dat juist dit hondje heel goed bij ons gezin zal passen.

Welke wordt het?

Dit schatje, met het grijze bandje?

Of wordt het deze? Met een geel bandje?

Misschien wordt hij het wel. Het hondje met het blauwe bandje.

En als hij dan later groot is, wordt hij dan net zo lief als deze?

Ik weet het niet. Het lijkt me bijna onmogelijk. Maar je weet natuurlijk nooit. Voorlopig blijven ze allemaal nog bij hun moeder. Ze moeten nog heel wat melk drinken en heel wat slapen voordat ze uit mogen vliegen.

25 november, dan mogen we onze eigen luiaard eindelijk op komen halen. Ik tel de dagen af!

Herfstvakantie

2010-10-24T10:53:00.000-07:00

Het is herfstvakantie. Ik kreeg een hamsterkooi om op te passen van een vriendje van Quintijn en een sleutelbos van de buurvrouw zodat ik haar kat eten kan geven. Zelf gaan we deze herfstvakantie niet weg, maar ik ben heel blij dat we de komende dagen een beetje uit kunnen slapen en het school-en clubjesritme even kunnen laten voor wat het is.

Vandaag is Michael voor het eerst de verfmachine aan het uitproberen die we vorig weekend hebben gekocht. Ooit had ik Quintijns muren beschilderd in ‘junglestijl’. Nu hij naar de middelbare school gaat is dat niet echt hip meer, natuurlijk. Vandaag worden zijn muren wit gespoten (zijn keuze).

Morgen heeft Michael een vrije dag. Dan gaan we ‘s morgens eerst bij ons pasgeboren hondje kijken! We mogen hem dan nog wel niet meenemen, met zeven weken pas, maar we vinden het natuurlijk heel spannend om hem voor het eerst te zien. En morgenmiddag halen we Lester weer op voor een wandeling.

Ik moest gewoon even wat herfstfoto’s posten van onze tuin, want ook nu staat het er allemaal weer overvloedig bij. Dat is helemaal te danken aan Michael die echt geboren is met groene vingers. Laatst vroeg een buurvrouwtje zelfs of we soms een irrigatiesysteem hadden, ofzo. “Ja, die heb ik,” zei ik blij. “Mijn man, haha.”

Tweede leven

2010-10-16T01:29:00.001-07:00

Vroeger, hééééél lang geleden, was het opknappen van oude meubeltjes ontzettend hip. Je deed niet mee wanneer je niet af en toe een leuk meubelstuk bij het kringloopbedrijf scoorde en deze daarna een tweede leven probeerde te geven. Het ene boek na het andere boek over dit onderwerp verscheen en ook in woonprogramma’s was het helemaal hot. Meeloper als ik ben deed ik nátuurlijk mee :) Of nee, eigenlijk vind ik dit soort dingen al zo en zo heel leuk en vond ik het extra leuk toen er zoveel aandacht aan werd besteed. Schilderen, beitsen, mozaïeken, ik heb het allemaal gedaan. Niet alles pakte even goed uit, maar ik was in ieder geval leuk aan de hobby.

Een paar weken terug kreeg ik weer de geest. Ik had ineens ontzettend zin om een kastje of een tafeltje onderhanden te nemen. Ik speurde Marktplaats af (het kringloopbedrijf vind ik tegenwoordig belachelijk duur) en deed hier en daar een bod. Ik kreeg een email en kon een kastje afhalen voor maar 25 euro. Een dag later reed ik met een onthutste Michael door een ongelooflijk verlopen tokkiewijk op weg naar mijn nieuwste aanwinst. Kastje werd gekeurd, met enige aarzeling goedbevonden en ingeladen. En tadaaaaaaaaaaaaaaaa, daar stondtie dan in de garage. Oké, ik wist niet helemaal zeker of ik hier wel zo blij mee moest zijn :)

Op de deurtjes zaten sloten die niet goed werkten.

Ik heb alle knoppen en sloten ijverig verwijderd, schuurde de zooi en begon blijmoedig te schilderen. Helaas kwam ik er de volgende dag achter dat de verf zich niet had gehecht. Ik denk dat de beits op basis van was was. Dus… om te zorgen dat de verf bleef zitten moest ik het kastje helemaal kaal maken. Ja, zó had ik het dus niet gepland. Uit protest liet ik de kast nog een week staan, maar toen ben ik toch maar aan de klus begonnen.

Toen dat af was, heb ik er 2x grondverf over gedaan en daarna 2x verf. En toen kwam ik er tot mijn blijdschap achter dat mijn potje patina, die ik zeker tien jaar geleden kocht (tjee, wat vliegt de tijd toch en wat word ik toch oud), er nog steeds was en dat het spul nog in goede conditie was. Patina er dus overgesmeerd en daarna spuitvernis. Michael schroefde de knoppen er weer op, plus 2 nieuwe handvatten, plus magneetjes voor de deuren ennnnnnnn,… Jaaaaah, ik vind hem leuk geworden!

Op de foto zie je de kast nog niet eens zo goed, want hij staat in de keuken met ochtendlicht, maar je krijgt wel een beetje een idee.

Het grappige is dat de vorige eigenaar de kast wegdeed omdat hij overging op witte meubels, hahahaha. Nou, hóe wit wil je het hebben?

In de laden heb ik plakplastic gedaan. Puntjes op de i enzo.,

Ik ben tevreden en het smaakt naar meer. Ik ga nu Marktplaats afzoeken naar een tv-kastje. Het eerst bod is al gedaan!

Goed nieuws, het zijn er negen!

2010-10-11T08:17:00.001-07:00

Hij is geboren! Onze nieuwe huisgenoot! We krijgen een pup, we krijgen een pup, we krijgen een puuuuuuup!!! *hijgtevenuit*

We zouden alleen een pup krijgen wanneer er een nestje zou komen van meer dan 8 pups. Weet ik veel hoe groot zo’n nestje normaal gesproken is? Stiekem hield ik er rekening mee dat het wel eens maanden zou kunnen duren. Of een half jaar. Ik wist dat er ergens deze week een nestje zou komen, maar jee, meer dan 8 pups… Hoe groot is de kans?

Groot dus blijkbaar. Er zijn in het totaal 9 jonge hondjes geboren. Ergens in Ens. Vanmorgen kreeg ik door de telefoon nog de namen te horen van de trotse papa en mama, maar die ben ik alweer vergeten. Was pa nu een Labrador en ma een Golden Retriever of andersom? Ik weet het niet meer zeker en wacht nog even het geboortekaartje af. Alle kindjes zijn in ieder geval blond ♥ Er zijn zeven meisjes en twee jongetjes geboren. Zeven meisjes en een jongen zullen worden opgeleid tot blindengeleidehond. Eén jongetje gaat een heerlijk luizenleven bij een gezin krijgen :)

Over twee weken mogen we op kraambezoek en over zeven weken mogen we onze nieuwe huisgenoot voorgoed in onze armen sluiten. Een puppy in huis is net zoiets als een baby in huis. We mogen dus rekenen op gebroken nachten, poep en plas op plaatsen waar het niet hoort en zielig gejammer. Maar dat gaat helemaal goedkomen!

Wij missen Lester nog steeds ontzettend. Uit het oog uit het hart gaat in dit geval zeker niet op. Maar we missen ook het hebben van een hond; de gezelligheid, de wandelingen, het zorgen voor… Eens een hond, altijd een hond, heb ik al een paar keer gehoord en dat gaat voor ons zeker op.

Vanmorgen werd er door de telefoon ook gezegd dat we alvast moesten nadenken over een naam ivm het chippen. Nou, die naam kon ik zo oplepelen, die hadden we allang bedacht. Hoe hij dan gaat heten? Dát hou ik nog even voor me tot B… eh, tot het hondje bij ons is.